Η Χριστίνα Νάνου από τη Ζαχάρω μιλάει στην Πρωινή για την εμπειρία ανατροφής παιδιού στο φάσμα
Ρεπορτάζ Πρωινή
«Ο Θόδωρος είναι σήμερα 20 ετών, φοιτητής θεατρικών σπουδών στο Ναύπλιο. Είναι σε ένα περιβάλλον πολύ συμπεριληπτικό, έχει καταφέρει να είναι αυτόνομος και είναι σε μια μικρή σχολή όπου τα παιδιά έχουνε ενσυναίσθηση, όπως και οι καθηγητές και το μη επιστημονικό προσωπικό. Το δύσκολο για τα παιδιά με αυτισμό είναι όταν ενηλικιώνονται, φεύγουν από το σχολείο και δεν έχουν κάτι να κάνουν. Υπό αυτήν την έννοια εμείς είμαστε αρκετά τυχεροί, γιατί ο Θόδωρος έχει βρει αυτό που αγαπάει. Ο αυτισμός δεν είναι μια καταστροφή, ούτε συμφορά ούτε κατάρα. Ο κόσμος νομίζει ότι είναι ασθένεια, ενώ είναι μια ιδιαιτερότητα».
Με αυτά τα λόγια περιγράφει στην «Πρωινή» το πώς βιώνει σήμερα η Χριστίνα Νάνου από τη Ζαχάρω την εμπειρία της μητέρας παιδιού με αυτισμού.
Η Χριστίνα διαπίστωσε ότι ο 20χρονος σήμερα Θεόδωρος έχει αυτισμό πριν από 15 χρόνια, όταν ήταν πέντε ετών. Δεν πανικοβλήθηκε ούτε επένδυσε στη μοιρολατρία, αλλά το είδε ως πρόκληση σε μια εποχή που τα κοινωνικά ταμπού ήταν ακόμα πιο ισχυρά σε σχέση με σήμερα.
«Στην ηλικία των πέντε ετών μάς το εξήγησε η αναπτυξιολόγος. Τον καιρό εκείνο, μετά τα πέντε μπορούσε να γίνει διάγνωση με τα διαθέσιμα τότε τεστ. Τώρα έχει κατέβει το ηλικιακό όριο γιατί υπάρχουν και άλλα εργαλεία. Προσωπικά το είδα ως πρόκληση που προσπαθούσα να επιλύσω. Μετά κατάλαβα ότι δεν πρέπει να το επιλύσω, αλλά να το διαχειριστώ», εξηγεί στην Πρωινή και σημειώνει ότι η δύσκολη παράμετρος ήταν η κοινωνική αποδοχή της διαφορετικότητας του Θόδωρου αλλά και η διαχείριση της αδελφής του.
«Έτσι τον μεγαλώσαμε, δεν του είπαμε ποτέ ότι είσαι άρρωστος ή κάτι άλλο. Του είπαμε ότι είσαι απλά διαφορετικός, ότι το μυαλό σου δουλεύει, αλλά δουλεύει διαφορετικά και το ίδιο περάσαμε και στην αδερφή του, που ήταν επίσης δύσκολη διαχείριση. Τα αδέλφια παιδιών στο φάσμα του αυτισμού αντιμετωπίζονται λίγο ως παιδιά που χρήζουν λιγότερης βοήθειας, ενώ στην πραγματικότητα θέλουν και αυτά ανάλογη μέριμνα και συμβουλευτική», εξηγεί η Χριστίνα Νάνου επισημαίνοντας τη διαφωνία της με την τάση φοίτησης των παιδιών με αυτισμό σε Ειδικά Σχολεία.
«Τώρα τελευταία υπάρχει αυτή η τάση και ενίοτε το προτείνει το ΚΕΔΑΣΥ. Εμείς από την πείρα μας έχουμε καταλάβει ως γονείς είναι ότι τα παιδιά πρέπει να εντάσσονται στο γενικό σύνολο των μαθητών και να μην περιθωριοποιούνται, διότι είναι δύσκολη η ένταξή τους στο κοινωνικό σύνολο. Γενικά όμως βλέπω ότι έχουν γίνει πολλά βήματα σε σχέση με πριν από 15 χρόνια. Τα σχολεία είναι πιο έτοιμα και ο κόσμος είναι πιο ευαισθητοποιημένος, καθώς έχουν ιδρυθεί και σύλλογοι, και έχουν αρχίσει επιτέλους και γίνονται δράσεις που αφορούν τον αυτισμό, κάτι που είναι ελπιδοφόρο».
