Να ‘ναι άραγε η έλλειψη παντελούς αυτογνωσίας, η πληθωρική αλαζονεία ή και τα δύο που καθορίζουν την επιστροφή ενός καταψηφισμένου ξανά στην πολιτική σκηνή; Το βασικό ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: Έχει κανένα νόημα να ξαναζήσει η χώρα μας το τοξικό δίπολο Μητσοτάκη – Τσίπρα, μιας παρακμιακής αντιπαράθεσης ζημιογόνου για την κοινωνία μας;

Η πολιτική ιστορία κρύβει και κάποιος κρυφές όψεις στείρας αντιπαράθεσης. Είναι τόσο έντονη η ανάγκη του ενός να έχει τον άλλον, γιατί συναποτελούν ένα αγαστό γι’ τους εαυτούς τους δίπολο. Πρόκειται μια αντιπαράθεση χωρίς πολιτική ουσία και χωρίς κανόνες. Κι όλα αυτά για το παιχνίδι εξουσίας, για τη ρεβάνς, για μια κίβδηλη υστεροφημία – αφού έτσι και αλλιώς το αποτύπωμά τους έχει πλέον και για τους δύο τελειώσει.

Ο Τσίπρας επιστρέφει, γιατί είναι σε αποδρομή ο αντίπαλός του, ο οποίος και τον οδήγησε σε ήττα αρκετές φορές. Η επιστροφή του καλοστρώνεται κυρίως από τα Μέσα Ενημέρωσης που υποστηρίζουν τον Μητσοτάκη και τη Ν.Δ. Φαίνεται καλόβολο γι’ αυτούς να έχουν έναν τέτοιο αντίπαλο, γιατί με αυτόν τον τρόπο συσπειρώνει το διαρκώς συρρικνούμενο κομματικό ακροατήριό του.

Θέλουν να αποφύγουν με οποιοδήποτε τίμημα τον Νίκο Ανδρουλάκη, που έχει δημιουργήσει ισχυρό πολιτικό αφήγημα για τη διακυβέρνηση και που έχει πολλαπλά “κυκλώσει” τον Μητσοτάκη αποδομώντας μια πολιτική σκανδάλων, θεσμικών εκτροπών, ανισοτήτων και πλήγματος στη δημοκρατία. Δεν μπορεί να αποφευχθεί η ήττα του Μητσοτάκη, όσο και αν ελπίζει στον Τσίπρα.

Οι πολίτες γνωρίζουν πολύ καλά τις κυβερνητικές πολιτικές και των δύο. Δεν τους ενδιαφέρει το πως θα εγκαταλείψουν οριστικά την πολιτική δύο αρχηγοί, που έχουν βλάψει τη χώρα. Θέλουν να δοθεί τέλος σε μια διαμάχη που δεν έχει καμιά σημασία για τη ζωή τους, που τους οδήγησε σε αδιέξοδα.

Ο Τσίπρας είναι συνδεδεμένος με τις δικές του “μαύρες σελίδες” στη σύγχρονη πολιτική ιστορία. Όλοι θέλουμε να ξεχάσουμε το λαϊκισμό του και τις ζημιογόνες αποφάσεις του: από το τρίτο μνημόνιο, το Υπερταμείο, τις αντιδημοκρατικές ενέργειες, το ασφαλιστικό, το συνταξιοδοτικό, την εκπτώχευση της μεσαίας τάξης κλπ κλπ

Πρόκειται για τυχοδιώκτη ολκής, που συνεργάστηκε με την ακροδεξιά για να μη χάσει την ευκαιρία της εξουσίας, που διέλυσε ακόμα και το κόμμα του, τον ΣΥΡΙΖΑ, εισάγοντας τον Κασσελάκη, που απαξίωσε ακόμα και τους χθεσινούς συντρόφους του ότι αυτοί ευθύνονται για την αποτυχία της “πρώτης φοράς αριστεράς” και με τον πιο κυνικό και σκληρά συμβολικό τρόπο τους ξεπέταξε στον εξώστη, ενώ αυτός “δεν ήξερε” – όπως …δεν ξέρει και ο Μητσοτάκης – ή ότι «ο καπιταλισμός δεν τον άφησε» και άλλα τέτοια φληναφήματα.

Ελπίζει μόνο και μόνο σε μια ενδεχόμενη ανακατωσούρα, να μην προκύπτει εύκολα κυβέρνηση και να επιδοθεί στα γνωστά παρασκηνιακά παιχνίδια της τακτικής του, όχι για να έλθει στην επιφάνεια – αυτό ούτε ο στενός του κύκλος δεν το πιστεύει – αλλά για να επηρεάσει μια ενδεχόμενη ρευστότητα στο πολιτικό σκηνικό. Αναζητά άφθαρτους για να προσφέρουν ένδυση φρεσκάδας στο φθαρμένο και διαβρωμένο προσωπείο του.

Και όσοι προσβλέπουν σε αυτόν, απλά δεν γνωρίζουν κάτι απλό. Ο λαϊκισμός και ο εμπαιγμός από ένα πρόσωπο μόνο μια φορά γίνεται! Διαμορφώνει ένα κλίμα προετοιμασίας όλο τρικ και σασπένς – ένα κιτς μάρκετινγκ για ένα «προϊόν» που επιζητεί το φαίνεσθαι για να «πουλήσει». Θα σηκώσει μπουχό στην αρχή, αλλά η σκόνη θα κατακάτσει – τα σχήματα του λαϊκισμού θα φανερωθούν…

Η χώρα μας με τις τόσες προκλήσεις και αναταράξεις στην περιοχή, με γεωστρατηγικές ανακατατάξεις, με εστίες πολέμων γύρω της θέλει να γυρίσει σελίδα. Να έλθουν πολιτικοί χωρίς τα βαρίδια του παρελθόντος, με πολιτικό αφήγημα βιώσιμης ανάπτυξης, κοινωνικής δικαιοσύνης, άμβλυνσης των ανισοτήτων, τέλους της διαφθοράς, αποκατάστασης της αυτονομίας των θεσμών, προαγωγής του κοινωνικού κράτους και του κράτους δικαίου.

Το διακύβευμα των επόμενων βουλευτικών εκλογών έχει ήδη κριθεί – και διαφαίνεται από τις σχετικές δημοσκοπήσεις. Η χώρα θα προχωρήσει με ένα πρόγραμμα προοδευτικό, το οποίο μόνο το ΠΑΣΟΚ το επικοινωνεί και το συζητά συστηματικά εδώ και καιρό μέσα στο λαό.