Η κοινή ιστορία, η γλώσσα, η μετανάστευση και το ποδόσφαιρο εξηγούν γιατί οι νίκες της «Αλμπισελέστε» μοιάζουν σχεδόν… ιταλική υπόθεση.
Η εικόνα έκανε πολλούς να απορήσουν. Στους δρόμους της Ρώμης, του Μιλάνου, της Νάπολης και δεκάδων ακόμη ιταλικών πόλεων, μετά τις μεγάλες νίκες της Αργεντινής στο Παγκόσμιο Κύπελλο, χιλιάδες Ιταλοί πανηγύριζαν με πάθος. Γιατί όμως μια χώρα που αποκλείστηκε από τη διοργάνωση χαίρεται τόσο έντονα για τις επιτυχίες μιας άλλης;
Ως καθηγήτρια Ιταλικών και μέλος οικογένειας ποδοσφαιριστών, θεωρώ πως η απάντηση δεν βρίσκεται μόνο στο γήπεδο. Βρίσκεται στην ιστορία.
Από τα τέλη του 19ου αιώνα έως τα μέσα του 20ού, περισσότεροι από δύο εκατομμύρια Ιταλοί μετανάστευσαν στην Αργεντινή, αναζητώντας μια καλύτερη ζωή. Σήμερα υπολογίζεται ότι σχεδόν οι μισοί Αργεντινοί έχουν, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, ιταλική καταγωγή. Επώνυμα όπως Rossi, Bianchi, Mancini, Romano ή Lombardi είναι καθημερινά στην Αργεντινή, ενώ πολλές οικογένειες διατηρούν μέχρι σήμερα τις παραδόσεις των προγόνων τους.
Η σύνδεση αυτή φαίνεται ακόμη και στην εμφάνιση των ανθρώπων. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλές φορές ένας Αργεντινός θα μπορούσε εύκολα να περάσει για Ιταλός. Τα μεσογειακά χαρακτηριστικά, τα σκούρα μαλλιά, τα καστανά μάτια και η έντονη εκφραστικότητα δημιουργούν μια οικειότητα που δύσκολα περνά απαρατήρητη.
Αλλά η συγγένεια δεν σταματά στην όψη.
Όποιος γνωρίζει Ιταλικά και ακούσει Ισπανικά της Αργεντινής θα παρατηρήσει κάτι ιδιαίτερο. Η προφορά των Αργεντινών έχει έναν χαρακτηριστικό ρυθμό και μια μελωδία που θυμίζει έντονα τα Ιταλικά. Οι γλωσσολόγοι εξηγούν ότι αυτό οφείλεται στη μεγάλη επιρροή των Ιταλών μεταναστών, οι οποίοι μετέφεραν όχι μόνο τις λέξεις αλλά και τον τρόπο που μιλούσαν. Ακόμη και σήμερα, η χαρακτηριστική «τραγουδιστή» προφορά του Μπουένος Άιρες θυμίζει σε πολλούς την ιταλική γλώσσα.
Δεν είναι όμως μόνο η γλώσσα. Είναι και η νοοτροπία.
Οι Ιταλοί και οι Αργεντινοί μοιράζονται την ίδια αγάπη για την οικογένεια, το καλό φαγητό, τη μουσική, την έντονη έκφραση των συναισθημάτων και φυσικά το ποδόσφαιρο. Το ποδόσφαιρο δεν είναι απλώς ένα άθλημα· είναι τρόπος ζωής. Είναι οι Κυριακές με φίλους, οι συζητήσεις στα καφέ, οι ατελείωτες διαφωνίες για μια φάση και η συγκίνηση που ενώνει γενιές.
Ίσως γι’ αυτό προσωπικότητες όπως ο Ντιέγκο Μαραντόνα αγαπήθηκαν τόσο βαθιά και στις δύο χώρες. Και όταν ο Λιονέλ Μέσι οδήγησε την Αργεντινή στην κορυφή του κόσμου, πολλοί Ιταλοί ένιωσαν ότι πανηγύριζαν για έναν «δικό τους» λαό.
Φυσικά, υπάρχει και μια ποδοσφαιρική διάσταση. Μετά τον αποκλεισμό της Ιταλίας από το Μουντιάλ, αρκετοί Ιταλοί αναζήτησαν μια ομάδα που να εκφράζει το ίδιο πάθος, την ίδια ποδοσφαιρική κουλτούρα και το ίδιο ταμπεραμέντο. Η Αργεντινή αποτέλεσε σχεδόν αυτονόητη επιλογή.
Τελικά, οι πανηγυρισμοί των Ιταλών για τις νίκες της Αργεντινής δεν είναι παράξενοι. Όσοι παρακολουθήσαμε τον αγώνα της Αργεντινής με την Αγγλία στο κρατικό κανάλι της Ιταλίας με Ιταλό εκφωνητή νιώσαμε το μέγεθος της λατρείας από την έντονη περιγραφή το. Είναι η φυσική συνέχεια μιας σχέσης που χτίστηκε εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα, μέσα από τη μετανάστευση, την κοινή κουλτούρα, τη γλώσσα και το ποδόσφαιρο.
Ίσως γι’ αυτό οι δύο λαοί νιώθουν τόσο κοντά. Γιατί, όπως λένε και οι ίδιοι οι Ιταλοί, «il cuore non dimentica mai le proprie radici» — η καρδιά δεν ξεχνά ποτέ τις ρίζες της.
