Γράφει η Ναντίνα Σπηλιοπούλου, ιστορικός – αρχαιολόγος
Πριν από μια εβδομάδα περίπου αποχαιρετήσαμε μια πολιτικό, μια ΚΥΡΙΑ χαμηλών τόνων, έναν υπέροχο, ζωντανό, έντονο δημοσιογραφικά και πολιτικά άνθρωπο με άποψη για την πολιτική, για την τέχνη, για την ζωή γενικότερα. Την κυρία Σύλβα Ακρίτα. Η Σύλβα ήταν ένα πρόσωπο που στη διάρκεια της επταετίας ούσα μαχόμενη για τα πιστεύω της φυλακίστηκε και βασανίστηκε σκληρά ενώ είχε τη δυνατότητα με τις άπειρες γνωριμίες της και με μια απλή υπογραφή να ανταλλάξει την ψυχική και σωματική εξαθλίωση των φυλακών με μια υποτυπώδη ελευθερία. Η φράση που είχε πει τότε ήταν χαρακτηριστική: “Πώς θα αντικρίσω το παιδί μου που είναι περήφανο για τα ‘πιστεύω’ μου όταν εγώ θα τα έχω αποκηρύξει μόνο και μόνο για να είμαι δίπλα του.”
Μέσα σε μια όλο και πιο συμβιβασμένη και συμβατική ζωή σημασία δεν έχει το να είσαι δίπλα σ’ αυτούς που αγαπάς όταν χάνεις τον εαυτό σου, αλλοιώνεσαι και ισοπεδώνεται σαν άνθρωπος, σαν προσωπικότητα. Όταν χάνεις την οντότητα σου ανταλλάσσοντας την με μια ψεύτικη ελευθερία, μια συμβατική καθημερινότητα ζωής στην οποία δεν είσαι παρά ένα υποταγμένο πιόνι του συστήματος. Η Σύλβα Ακρίτα επέλεξε την μαστίγωση, την ταπείνωση και το βασανισμό.
Επέλεξε να στερήσει τον εαυτό της απ’ την κόρη της και το παιδί της από εκείνη. Και αυτό ήταν που την πόνεσε πιο πολύ τελικά εκείνα τα δύσκολα σκληρά χρόνια. Δεν υποτάχτηκε όμως. Δεν υπέκυψε. Δεν συμβιβάστηκε. Γιατί τελικά τα παιδιά μας δεν έχουν ανάγκη μόνο απ’ την παρουσία μας. Έχουν ανάγκη από κάτι ισχυρότερο. Ένα κίνητρο, ένα πρότυπο ζωής. Κάτι που να τα κάνει να πιστεύουν σε κάτι καλύτερο απ’ αυτό που έχουν. Κάτι που να τα κάνει να συνεχίζουν, να προχωράνε, να εξελίσσονται, να τολμάνε, να πετούν. Χρειάζονται ιδέες, πίστη και ιδανικά και όχι μια επιβιώσιμη καθημερινότητα αγέλης.
Αντίο κυρία Σύλβα Ακρίτα.
Χρειαζόμαστε πιο πολλές σαν κι εσάς γιατί στενεύει ο κύκλος συνεχώς.
Ένα σύντομο πολιτικό βιογραφικό της – ενδεικτικό της δράσης της
Σύζυγος του υπουργού Παιδείας της Ένωσης Κέντρου Λουκή Άκριτα και μετά το θάνατο του το 1967 η μόνη γυναίκα βουλευτής της Ένωσης Κέντρου σε όλη την Ελλάδα. Συνελήφθη από τη Χούντα και βασανίστηκε για την αντιδικτατορική της δράση.
Ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ, η πρώτη γυναίκα βουλευτής του κόμματος αυτού και με καθήκοντα υφυπουργού Υγείας , Πρόνοιας και κοινωνικών ασφαλίσεων στις κυβερνήσεις του.
Αποχώρησε από την ενεργό πολιτική δράση μετά την εκλογή του Κώστα Σημίτη το 1996.
