Κριτική της παράστασης από τη Χαρά Δημουλιά
Στο θέατρο Φλόκα στην Αρχαία Ολυμπία, η παράσταση της Μήδειας υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Nikita Milivojević δεν στάθηκε απλώς σε μια κλασική αναπαράσταση της θρυλικής τραγωδίας του Ευριπίδη. Ο Σέρβος σκηνοθέτης επέλεξε να προσδιορίσει τη δράση μέσα από το πρίσμα της μνήμης, παρουσιάζοντας την ιστορία ως μια εσωτερική ανάκληση των βιωμάτων της κεντρικής ηρωίδας. Αποφεύγοντας την εύκολη δαιμονοποίηση της Μήδειας, η σκηνοθεσία φώτισε την ανθρώπινη διάσταση του μύθου, αναδεικνύοντας τη σύγκρουση ανάμεσα στον ολοκληρωτικό έρωτα, την κοινωνική απόρριψη και τη σκληρή προδοσία.
Η επιστροφή της Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη στον ρόλο της Μήδειας, 29 χρόνια μετά την πρώτη της ερμηνεία, αποτέλεσε τον πυρήνα της παράστασης. Με μια ερμηνεία που διακρινόταν από σπάνια εσωτερικότητα και δραματική πυκνότητα, παρέδωσε ένα αληθινό ρεσιτάλ υποκριτικής, αποδίδοντας τις μεταβολές του τραγικού ψυχισμού της ηρωίδας.
Δεν παρουσίασε ένα εξ αρχής «τέρας», αλλά μια γυναίκα συντετριμμένη και βαθιά πληγωμένη από την αδικία, της οποίας η λογική σταδιακά θολώνει υπό το βάρος του τραύματος. Η μετάβασή της από τον θρήνο και την απελπισία στην ψυχρή, απάνθρωπη απόφαση της εκδίκησης έγινε με απόλυτη ακρίβεια στον λόγο και στη σωματικότητα. Στον κρίσιμο μονόλογο πριν από την παιδοκτονία, η ηθοποιός κατάφερε να μεταδώσει στο κοινό τον σπαραγμό της μητέρας, σε μια από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές της παράστασης.
Η παράσταση υποστηρίχθηκε από ένα δυνατό υποκριτικό σύνολο. Δίπλα στην Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, οι Ρένη Πιττακή, Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Άρης Λεμπεσόπουλος και Τάσος Σωτηράκης πλαισίωσαν το τραγικό πρόσωπο της Μήδειας με απόλυτη ισορροπία και ερμηνευτική συνέπεια.
Η Μήδεια στο Θέατρο Φλόκα ήταν μια βραδιά υψηλής θεατρικής παιδείας και συγκίνησης. Η παράσταση πέτυχε να συνδέσει το διαχρονικό με το επίκαιρο, προσφέροντας στο κοινό μια βαθιά ανθρωποκεντρική ανάγνωση, με την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη να παραδίδει μία από τις πιο ώριμες και καθηλωτικές ερμηνείες της.
