«Αν εγώ και ο εργάτης μου ψηφίζουμε το ίδιο κόμμα,
τότε ο ένας από τους δυο μας είναι ηλίθιος,
κι εγώ έχω αποδείξει πως δεν είμαι»
Πρόδρομος Μποδοσάκης
Πρόκειται για ένα από τα κλισέ του ύστερου νεοφιλελευθερισμού, που δυστυχώς ενστερνίστηκε και η (Κεντρο)Αριστερά. Δεν πρόκειται για επίδειξη «πολιτικού πολιτισμού», αλλά για βαθύ μήνυμα: οι πολιτικοί/τα πολιτικά κόμματα είναι όλοι/α ίδιοι/α· το μόνο σημείο διαφοροποίησης είναι οι ιδέες που έχουν, οι πολιτικές που προτείνουν και οι μέθοδοι που εφαρμόζουν για την επίλυση των πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων.
Πώς όμως προκύπτουν τα προβλήματα; Σε ποιες αιτίες οφείλονται; Πρέπει να πιστέψουμε αυτή την εκδοχή που ισχυρίζεται ότι στις σύγχρονες κοινωνίες, της διαρκούς λιτότητας, της διάλυσης του κοινωνικού κράτους και του επιταχυνόμενου πολιτικού αυταρχισμού, έχει συντελεστεί η «εναρμόνιση» των κοινωνικών συμφερόντων και η… ταξική συμφιλίωση και ότι επομένως όλα τα κόμματα υπηρετούν τα συμφέροντα «όλων των πολιτών»;
Πολύ… ειδυλλιακό για να μην είναι μια μεγάλη πολιτική απάτη.
