Πενήντα και ένα χρόνια από την αποκατάσταση της δημοκρατίας στη χώρα μας Μισός και βάλε, αιώνας Μεταπολίτευσης, στο έλεος των ιλιγγιωδών αλλαγών στον κόσμο, που βλέπουμε καθημερινά:
Δεκάδες νέα προβλήματα αντικαθιστούν δεκάδες προβλήματα που είχαν αντικαταστήσει δεκάδες άλλα προβλήματα που είχαν διαδεχθεί δεκάδες άλλα…
Αυτός είναι ο σημερινός κόσμος. Το παρόν είναι ένας αδυσώπητος κριτής. Το μέλλον μάς γεμίζει με περισσότερο φόβο παρά ελπίδα. Ζούμε σε μια εποχή όπου οι άνθρωποι θέτουν πολλά ερωτήματα και δυσκολεύονται πολύ να βρουν απαντήσεις
Εάν σε αυτά προσθέσουμε και άλλα φαινόμενα της εποχής, ιδίως όταν αυτά συνδυάζονται με το πάγιο και επιδεινούμενο δημοκρατικό έλλειμμα, μέχρι τη διάχυτη αίσθηση ότι το πεδίο της ενημέρωσης δεν αποτελεί πλέον «δημόσια σφαίρα» αλλά χώρο γενικευμένης χειραγώγησης, τότε καταλαβαίνουμε γιατί οι πολίτες αποτραβιούνται από την πολιτική και δεν πιστεύουν στη δύναμη της δημοκρατίας.
Αλλά δεν μπορούμε πλέον να ζούμε σε έναν κόσμο που έχει εξαφανιστεί.
Χρειάζεται κάτι καινούργιο. Κάτι που θα εμπνεύσει όσους έχουν χάσει προ πολλού την αίσθηση ότι η πολιτική ασχολείται με τα πραγματικά προβλήματα τους.
Χρειαζόμαστε κάτι νέο. Κάτι που να αποδίδει δικαιοσύνη στο παρελθόν και στο μέλλον.
Χρειαζόμαστε κάτι νέο , κυρίως για τους νέους ανθρώπους, ώστε να μπορέσουν να χτίσουν την προσωπική και κοινωνική τους ζωή.
