Στους καιρούς της «κανονικότητας», όταν δεν σκιάζουν τον ορίζοντα της διεθνούς οικονομίας σοβαρές απειλές, η λιτότητα είναι η «συντηρητική σοφία» για να μην επανέλθει η αστάθεια. Την αστάθεια, λένε εκείνοι που κουμαντάρουν την παγκόσμια οικονομία, την πληρώνουν πιο σκληρά οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι.
Ύστερα, ως συνήθως, η αστάθεια έρχεται, με μαθηματική ακρίβεια και παρά την επιβεβλημένη άνωθεν «εγκράτεια» των εργαζομένων. Με ευθύνη αυτών που κηρύσσουν τη λιτότητα για να αποφευχθούν… τα χειρότερα
Τότε κανείς δεν ζητεί ούτε ευθύνες ούτε εξηγήσεις: είναι πλέον η ώρα να σωθούν αυτοί που ευθύνονται για τη νέα μεγάλη αστάθεια. Πώς θα σωθούν; Μα φυσικά με νέες, γενναίες δόσεις λιτότητας.
