Γράφει ο Μισέλ Αμπού-Χάντμπα*
Είναι νομοτελειακό. Μετά τις πυρκαγιές έρχονται οι πλημμύρες.
Κάθε φορά που η κακοκαιρία χτυπά τα χωριά της Πηνείας, το ίδιο έργο επαναλαμβάνεται. Δρόμοι κόβονται στα δύο, αγροτικές εκτάσεις πνίγονται, συνεχείς κατολισθήσεις, σπίτια και αποθήκες να γεμίζουν από λάσπη. Και μετά; Δηλώσεις, αυτοψίες, υποσχέσεις και λίγο χαλίκι. Να «στρωθεί» ο δρόμος, να περάσει πρόχειρα το αυτοκίνητο, να ηρεμήσουν τα πνεύματα μέχρι την επόμενη νεροποντή.
Ας το πούμε καθαρά: με τη φύση δεν τα βάζεις. Δεν μπορείς να εμποδίσεις τη βροχή, δεν μπορείς να διατάξεις το ποτάμι να μείνει στη θέση του. Μπορείς όμως να έχεις υποδομές. Μπορείς να έχεις αντιπλημμυρικά έργα, καθαρισμένα ρέματα, σωστές αποστραγγίσεις, ασφαλτοστρωμένους και θωρακισμένους δρόμους. Μπορείς να έχεις σχέδιο.
Στην Πηνεία, αντί για σχέδιο, βλέπουμε διαχρονικά παθογένειες:
Έργα βιτρίνας, όχι ουσίας
Πρόχειρες παρεμβάσεις, αποσπασματικά μπαλώματα, «ρίχνουμε χαλίκι» και προχωράμε. Χωρίς πλάνο, χωρίς οδικό χάρτη, χωρίς πρόβλεψη για έντονα καιρικά φαινόμενα που πλέον είναι η νέα κανονικότητα. Το χαλίκι δεν είναι αντιπλημμυρικό έργο. Είναι προσωρινή συγκάλυψη του προβλήματος.
Υποδομές άλλης εποχής
Τα χωριά της Πηνείας δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται σαν να ζούμε στη δεκαετία του ’80. Η κλιματική κρίση είναι εδώ. Οι βροχοπτώσεις είναι πιο έντονες, πιο απότομες, πιο καταστροφικές. Οι υποδομές όμως μένουν στάσιμες, γερασμένες, χωρίς ενίσχυση και αναβάθμιση.
Αντιμετώπιση μετά την καταστροφή, όχι πριν
Η λογική είναι απλή και καταστροφική: περιμένουμε να γίνει η ζημιά για να κινητοποιηθούμε. Αντί για πρόληψη, έχουμε αποζημιώσεις. Αντί για έργα θωράκισης, έχουμε καταγραφή ζημιών. Κι έτσι, το κόστος τελικά πολλαπλασιάζεται και δουλειά δεν γίνεται.
Δεν ζητά κανείς το αδύνατο. Ζητά το αυτονόητο. Να μπορούν οι κάτοικοι να μετακινούνται με ασφάλεια. Να μη φοβούνται κάθε φορά που σκοτεινιάζει ο ουρανός. Να μην πνίγονται χωράφια και κόποι μιας χρονιάς μέσα σε λίγες ώρες.
Η Πηνεία δεν χρειάζεται άλλο χαλίκι. Χρειάζεται σοβαρά έργα, τεχνικές μελέτες με ορίζοντα δεκαετιών, διαφάνεια στη διαχείριση κονδυλίων και πολιτική βούληση που δεν εξαντλείται σε φωτογραφίες πάνω από λακκούβες.
Η φύση δεν συγχωρεί την αμέλεια. Και η κοινωνία δεν αντέχει άλλη προχειρότητα. Αν δεν αλλάξει η λογική του «βλέποντας και κάνοντας», τα χωριά της Πηνείας θα συνεχίσουν να πληρώνουν το τίμημα – όχι της κακοκαιρίας, αλλά της αδράνειας. Η υποβάθμιση της Πηνείας ξεκινά από τις υποδομές.
* δικηγόρου Αμαλιάδας και Αν. Τομεάρχη Δικαιοσύνης ΠΑΣΟΚ ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ
