Η νίκη του Ζοχράν Μαμντάνι στη Νέα Υόρκη δεν είναι ιστορική, μόνο επειδή είναι μόλις 34 ετών, μετανάστης, Μουσουλμάνος και Σοσιαλιστής. Παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις γιατί γίνεται σε ένα αμερικανικό και διεθνές περιβάλλον μεταναστοφοβίας, ισλαμοφοβίας και ανόδου της τραμπικής ακροδεξιάς.
Ο Μαμντάνι δεν στρογγυλοποίησε τις θέσεις του. Αντίθετα διατύπωσε ριζοσπαστικές προτάσεις, που για την αμερικανική πολιτική κουλτούρα είναι κάτι παραπάνω από κομουνιστικές. Δωρεάν δημόσιες συγκοινωνίες σε όλη την πόλη. Δημιουργία αλυσίδας δημοτικών καταστημάτων τροφίμων, ώστε να αντιμετωπιστεί η ακρίβεια.
Καθολική παιδική μέριμνα για παιδιά ηλικίας από έξι εβδομάδων έως πέντε ετών. Πάγωμα ενοικίων και αυστηρότερη νομοθεσία για τους ιδιοκτήτες. Τριπλασιασμό της παραγωγής κατοικιών με σταθερό ενοίκιο, κατασκευασμένων από συνδικάτα.
Ο Μαμντάνι και το κίνημα που τον υποστήριξε δεν έπεσαν από τον ουρανό. Είχαν προηγηθεί κινητοποιήσεις και ακτιβιστικές δράσεις, κυρίως των νέων, σε όλες τις ΗΠΑ για τα κοινωνικά ζητήματα.
Οι νεότερες γενιές δεν βλέπουν προοπτικές για την επίτευξη του λεγόμενου αμερικανικού ονείρου. Όπως ακριβώς στην Ευρώπη και στη Ελλάδα, όπου καλούνται να ζήσουν χειρότερα από τους γονείς, τους παππούδες και τις γιαγιάδες τους.
Αλλά σε μία εποχή όπου το 5% πλουτίζει ενώ η μεγάλη πλειοψηφία τη βγάζει όλο και πιο δύσκολα, η νίκη του Μαμντάνι είναι κάλεσμα για την επιστροφή της Αριστεράς στις αξίες και στα κοινωνικά στρώματα που θα έπρεπε κανονικά να απευθύνεται.
