Πριν από έντεκα χρόνια η Ηλεία έγραφε ιστορία. Μετά από σκληρούς αγώνες, συνεχείς διεκδικήσεις και την αδιάκοπη πίεση των ανθρώπων με αναπηρία και των οικογενειών τους, τοποθετήθηκε το πρώτο σύστημα αυτόνομης πρόσβασης στη θάλασσα στη παραλία Πλάκες Κατακόλου. Ήταν η αρχή μιας μεγάλης κατάκτησης που τα επόμενα χρόνια επεκτάθηκε σχεδόν σε ολόκληρο τον νομό, δίνοντας σε εκατοντάδες συμπολίτες μας το αυτονόητο δικαίωμα να απολαμβάνουν το μπάνιο τους με αξιοπρέπεια και ασφάλεια.
Και όμως, το καλοκαίρι του 2026 η Ηλεία βιώνει μια πρωτοφανή οπισθοδρόμηση.
Σαν να μην πέρασε ούτε μία ημέρα από τότε. Σαν να διαγράφηκαν μέσα σε μία νύχτα οι κόποι έντεκα ολόκληρων χρόνων.
Την ώρα που οι δήμοι διαφημίζουν «προσβάσιμες παραλίες» και προβάλλουν την κοινωνική τους ευαισθησία, η αλήθεια είναι αμείλικτη. Στην πράξη, μόνο μία παραλία διαθέτει λειτουργικό εξοπλισμό που επιτρέπει σε άτομα με αναπηρία να μπουν στη θάλασσα. Όλες οι υπόλοιπες παραλίες του Νομού, όπου έχει γίνει η εγκατάσταση νέων μηχανημάτων, μέσω του προγράμματος του υπουργείου για τη δημιουργία προσβάσιμων παραλιών προχώρησαν στην προμήθεια και εγκατάσταση μηχανημάτων δυστυχώς δεν είναι λειτουργικές για τους ανθρώπους με αναπηρία, γεγονός το οποίο το έχουμε επισημάνει και το προηγούμενο χρονικό διάστημα, αφού τα μηχανήματα δεν εισέρχονται εντός της θάλασσας αφήνοντας ουσιαστικά τους ανθρώπους με αναπηρία στην άκρη της ακτής.
Πρόκειται για έναν εμπαιγμό απέναντι στους ανθρώπους με αναπηρία. Δεν μπορεί μια κοινωνία να μιλά για ισότητα, συμπερίληψη και σεβασμό, όταν στερεί από τους πιο ευάλωτους πολίτες της το δικαίωμα να απολαύσουν λίγες στιγμές δροσιάς και ξεγνοιασιάς. Η μη σωστή λειτουργία των ειδικών μηχανημάτων δεν είναι μια απλή καθυστέρηση ή μια γραφειοκρατική αστοχία. Είναι μια πολιτική αποτυχία με πραγματικές συνέπειες στην καθημερινότητα εκατοντάδων ανθρώπων. Είναι πραγματικά θλιβερό να φτάνουν στο Σωματείο Παραπληγικών και Κινητικά Αναπήρων σχεδόν καθημερινά καταγγελίες για τα μη λειτουργικά μηχανήματα. Είναι ντροπή το 2026, οι άνθρωποι με αναπηρία να προσπαθούν να μπουν στην θάλασσα και οι οικείοι τους να αναγκάζονται να τους ρίχνουν νερό με παιδικά κουβαδάκια – όπως έγινε πριν από μερικές εβδομάδες στη παραλία της Σπιάντζας- προκειμένου να δροσιστούν.
Οι εικόνες των προηγούμενων ετών, με τις παραλίες της Ηλείας να αποτελούν πρότυπο προσβασιμότητας, έχουν πλέον δώσει τη θέση τους στην απογοήτευση, την αγανάκτηση και τον αποκλεισμό. Το μήνυμα που εκπέμπεται είναι πως τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία μπορούν να μπαίνουν στην άκρη όταν υπάρχουν καθυστερήσεις, αδιαφορία ή έλλειψη σχεδιασμού.
Η Ηλεία δεν αξίζει αυτή την εικόνα. Πολύ περισσότερο, δεν την αξίζουν οι άνθρωποι με αναπηρία, που χρειάστηκε να αγωνιστούν για να κατακτήσουν κάτι που θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο. Σήμερα, έντεκα χρόνια μετά το πρώτο μεγάλο βήμα, η Πολιτεία και η Τοπική Αυτοδιοίκηση καλούνται να εξηγήσουν πώς κατάφεραν να γυρίσουν τον χρόνο τόσο πίσω, μετατρέποντας μια σημαντική κοινωνική κατάκτηση σε ένα ακόμη ανεκπλήρωτο δικαίωμα.
