Ο σπουδαίος Ιρανός σκηνοθέτης επανέρχεται στο προσκήνιο με μια ταινία που συνδέεται άμεσα με τη βία, την καταστολή και τη δική του σύγκρουση με το καθεστώς.
Ο σπουδαίος Ιρανός σκηνοθέτης επανέρχεται στο προσκήνιο με μια ταινία που συνδέεται άμεσα με τη βία, την καταστολή και τη δική του σύγκρουση με το καθεστώς.
Η νέα ταινία του Jafar Panahi, It Was Just an Accident, διαβάζεται πια όχι μόνο ως φεστιβαλικό γεγονός αλλά και ως ένα σκοτεινά επίκαιρο σχόλιο για το σημερινό Ιράν.
Το βάρος της ταινίας μεγαλώνει ακριβώς επειδή δεν έρχεται σε ουδέτερο χρόνο. Στα τέλη Φεβρουαρίου, ο Panahi ζήτησε να παγώσει η τιμητική εκδήλωση για τη Χρυσή Αρκτο του, λέγοντας πως δεν μπορεί να δεχτεί δημόσιες τιμές όσο στο Ιράν συνεχίζεται η βία. Στην ίδια παρέμβαση ξεκαθάρισε ότι σκοπεύει να επιστρέψει στη χώρα του, παρότι παραμένει αντιμέτωπος με ποινικές πιέσεις.
Ετσι, το It Was Just an Accident δεν στέκεται απλώς ως η νέα ταινία ενός μεγάλου δημιουργού. Κουβαλά αναγκαστικά και τη διαδρομή ενός σκηνοθέτη που έχει περάσει από φυλακή, ανακρίσεις, ταξιδιωτικές απαγορεύσεις και συνεχή σύγκρουση με το ιρανικό καθεστώς. Ο Panahi είχε επιστρέψει στις Κάννες το 2025 για πρώτη φορά έπειτα από περισσότερα από είκοσι χρόνια, μετά τη λήξη του πολύχρονου travel ban του, δηλώνοντας τότε ότι θα γυρίσει αμέσως στο Ιράν για να συνεχίσει να δουλεύει.
Η νέα ταινία αντλεί δύναμη και από αυτό το προσωπικό υπόβαθρο. Στον πυρήνα της βρίσκεται ένα ερώτημα ηθικής ευθύνης μέσα σε ένα βίαιο και αυθαίρετο σύστημα, με αναφορές που συνδέονται άμεσα με τις εμπειρίες του ίδιου του Panahi από την κράτηση και τις ανακρίσεις. Γι’ αυτό και το έργο του δεν μοιάζει σήμερα απλώς επίκαιρο, αλλά βαθιά δεμένο με την ίδια την πολιτική και ανθρώπινη πραγματικότητα που το περιβάλλει.
Αυτό είναι που κρατά τον Panahi σε μια ξεχωριστή θέση στο σύγχρονο σινεμά. Δεν είναι μόνο ένας σκηνοθέτης που μιλά για την καταπίεση. Είναι ένας δημιουργός που επιμένει να γυρίζει ταινίες μέσα στην πίεση, κάνοντας κάθε νέο έργο του να μοιάζει ταυτόχρονα πολιτισμικό γεγονός και πράξη αντοχής. Μέσα σε ένα Ιράν που συνεχίζει να παράγει φόβο, βία και αβεβαιότητα, αυτή η επιμονή δίνει στο σινεμά του ένα βάρος που ξεπερνά κατά πολύ το φεστιβαλικό prestige.
