Δεν χρειάζεται πια καν σοβαρή αφορμή. Αρκεί μια ασήμαντη διαφωνία. Μια παρατήρηση στον δρόμο. Μια σύσταση για υπομονή ή απλώς μια λάθος ματιά. Και η σπίθα ανάβει. Το ξέσπασμα έρχεται. Κάθε μέρα, σε κάθε γωνιά της χώρας, άνθρωποι βγάζουν τις γροθιές τους αντί για τις λέξεις τους. Ο θυμός ξεχειλίζει και ψάχνει στόχο – οποιονδήποτε στόχο.
Μπορεί κανείς να τα ξεπεράσει γρήγορα ως ακόμη μία είδηση σε μία επικαιρότητα, στην οποία τα καλά νέα σπανίζουν. Μπορεί να τα «διαβάσει» ως μεμονωμένα περιστατικά. Αλλά έλα που έχουν γίνει ολοένα και πιο συχνά.
Είναι καθρέφτης μιας κοινωνίας σε ψυχική ασφυξία. Μιας κοινωνίας εξαντλημένης, ανασφαλούς. Που δεν αντέχει πια την αναμονή, τη διαφωνία, τη συνύπαρξη. Δεν ξέρουμε να μιλάμε χωρίς να φωνάζουμε. Δεν ξέρουμε να διαφωνούμε χωρίς να προσβάλλουμε.
Η βία έχει πάψει να είναι το έσχατο καταφύγιο του απελπισμένου και έχει γίνει η αυθόρμητη αντίδραση του κάθε θυμωμένου – όχι απαραίτητα αδικημένου.
