Γράφει η Αλεξία Λιάγκουρα- Εκπαιδευτικός – αιρετός του ΠΥΣΔΕ Ηλείας
Και εκεί που η Ηλεία έχει χάσει σχεδόν τα πάντα μια νέα λέξη εισβάλλει με φόρα στο καθημερινό λεξιλόγιο: Ωνάσεια σχολεία! Μην μπερδεύεστε, δεν πρόκειται για στήριξη του νοσοκομείου μας που τόσο υποφέρει τα τελευταία χρόνια αλλά για ένα δίκτυο δημόσιων σχολείων «με κοινωνικό χαρακτήρα, που δίνει περισσότερες ευκαιρίες πρόσβασης σε σύγχρονα και αναβαθμισμένα εκπαιδευτικά περιβάλλοντα σε μαθητές και μαθήτριες περιοχών που αντιμετωπίζουν σημαντικές κοινωνικές και οικονομικές προκλήσεις» όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην ιστοσελίδα τους. Χαρές και πανηγύρια από τους κυβερνητικούς βουλευτές, το Διευθυντή Δευτεροβάθμιας και το Δήμο Πύργου….σοκ και δέος για τους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές!
Πάμε λοιπόν να ξεμπερδέψουμε το κουβάρι για να καταλάβει και ο κόσμος περί τίνος πρόκειται. Δεν πρόκειται για μια δωρεά εκατομμυρίων όπως εντέχνως αφήνεται να εννοηθεί για να φτιαχτεί ένα καινούργιο σχολείο αλλά για παραχώρηση ενός υπάρχοντος κτιρίου σε ιδιώτη για να το επισκευάσει αλλά με τη δέσμευση να έχει λόγο στο αναλυτικό πρόγραμμα και την επιλογή των μαθητών. Τη δουλειά δηλαδή που δεν καταφέρνουν να υλοποιήσουν οι Δήμοι και το Κράτος την εκχωρούμε με ανταλλάγματα σε ένα ίδρυμα με έδρα το Λιχτενστάιν!
Και θα αναρωτηθεί ο καλοπροαίρετος αναγνώστης αν πρέπει να δεχόμαστε δωρεές στη Δημόσια Λειτουργία των υπηρεσιών προς τους πολίτες. Κατά την ταπεινή μου γνώμη κάθε βοήθεια είναι δεκτή αν είναι σε όφελος των πολιτών. Πρόκειται για κάτι τέτοιο στην προκειμένη περίπτωση? Φυσικά και όχι μιας και μιλάμε για επιλογή μαθητών αφού αυτοί θα δίνουν εξετάσεις για την εισαγωγή τους στα σχολεία αυτά, άρα εκ των πραγμάτων πολλά παιδιά θα απορριφθούν νωρίς νωρίς και αυτά που θα φοιτήσουν τελικά δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα κάνουν κάτι διαφορετικό από τα υπόλοιπα σχολεία του Νομού.
Τι προτείνεται ως διαφορετικό στη διδασκαλία και την μαθησιακή διαδικασία; Καινοτόμες μέθοδοι με στόχο την αριστεία, ότι δηλαδή και σε όλα τα υπόλοιπα σχολεία μας, ιδιαίτερα μετά τη μεγάλη επένδυση του Υπουργείου σε διαδραστικά συστήματα και σε επιμορφώσεις εκπαιδευτικών. Τα προγράμματα σχολικών δραστηριοτήτων που υλοποιούνται εδώ και 30 χρόνια στα σχολεία αφιλοκερδώς από τους δασκάλους ονοματίζονται Όμιλοι, υποχρεωτικοί για τους μαθητές και τους διδάσκοντες, με «τυράκι» μια αμοιβή για τις υπερωριακές ώρες απασχόλησης λίγο παραπάνω από αυτό που πληρώνει το κράτος για τις υπερωρίες.
Είναι άραγε ταξικός αυτός ο διαχωρισμός σχολείων; Προφανώς και είναι εφόσον θα υπάρχουν εξετάσεις εισαγωγής για τις οποίες οι γονείς θα προστρέξουν σε εξωτερική βοήθεια, βλέπε ιδιαίτερα μαθήματα από τις τελευταίες τάξεις του Δημοτικού θεωρώντας, μάταια κατά την ταπεινή μας άποψη, ότι έτσι θα εξασφαλίσουν την ευκταία επιτυχία των παιδιών τους.
Ακόμα και αν υποθέσουμε ότι οι προθέσεις είναι αγαθές και δεν συζητάμε για Δούρειο Ίππο εισόδου των ιδιωτών στη Δημόσια Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση τότε για ποιο λόγο έγιναν όλες οι ενέργειες εν κρυπτώ και χωρίς καμιά συζήτηση με εκπαιδευτικούς, Δημοτικά Συμβούλια και γονείς; Το δόγμα του αποφασίζω και διατάζω με κάθε μέσο και κόστος εμφανίζεται όλο και περισσότερο στην ελληνική κοινωνία παραμερίζοντας δημοκρατικά κεκτημένα δεκαετιών. Αν πραγματικά κάποιοι νοιάζονται για το καλό του δημόσιου σχολείου ας φροντίσουν να καλύψουν τα περισσότερα από 50 κενά εκπαιδευτικών που υπάρχουν ακόμα στο νομό μας και να χρηματοδοτήσουν επαρκώς τη λειτουργία των σχολικών μονάδων που έγιναν επαίτες για 500 ευρώ πάγια προκαταβολή! Επίσης καλό θα ήταν να νοιαστούν για τη στέγαση των Ειδικών Σχολείων, κατάσταση που αποτελεί ντροπή για όλη την κοινωνία μας.
Επίτηδες στα παραπάνω επιχειρήματα δεν συμπεριέλαβα το εργασιακό των καθηγητών, πρόβλημα που δεν είναι λιγότερο σημαντικό αλλά δεν είναι το πρώτιστο στη δεδομένη χρονική στιγμή. Ευελπιστώ να ανοίξει ο διάλογος με απόψεις θετικές ή αρνητικές όπως θα έπρεπε να είναι αυτονόητο σε μια ευνομούμενη και δημοκρατική κοινωνία και να ξεφύγουμε πλέον από το χιλιοειπωμένο «κατόπιν ενεργειών μου».
