Και ξαφνικά(;) η πλατεία Συντάγματος και το πιο εμβληματικό της τοπόσημο, το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, ήρθαν στην επικαιρότητα. Στην πραγματικότητα ποτέ δεν έφυγαν, ήταν στο επίκεντρο κάθε κοινωνικής διαμαρτυρίας, όμως αυτές οι εικόνες τα τελευταία χρόνια απουσίαζαν από τα «αντικειμενικά» Μ.Μ.Ε.. Δεν μπορούσαν όμως να απουσιάζουν οι εικόνες των τελευταίων ημερών, όταν ο αγώνας ενός πατέρα θύματος στο έγκλημα των Τεμπών, προκάλεσε ένα πρωτοφανές κύμα συμπαράστασης που εκφράστηκε ποικιλοτρόπως, με επίκεντρο πάντα το εμβληματικό μνημείο.
Υπήρξε όμως και η άλλη οπτική: «Δημοσιογράφοι», ταυτισμένοι με την υπεράσπιση κάθε απάνθρωπης και αντιλαϊκής επιλογής, δήλωσαν πως «προσβάλλεται η αισθητική» τους από το «τσαντίρι» του Πάνου Ρούτσι μπροστά στο «Ιερό μνημείο».
Παράξενη αισθητική! Δεν θίγεται, δεν ενοχλείται καν από τα διαμελισμένα και καμένα σώματα των 57 νέων παιδιών. Θίγεται όμως αυτή η παράξενη αισθητική όταν τα ονόματα των νεκρών παιδιών γράφονται με το κόκκινο χρώμα του αίματος στο προαύλιο της Βουλής!
