Με κάποια πράγματα καλό είναι να μην παίζουμε.
Ένα από αυτά είναι το θεσμικό πλαίσιο που εξασφαλίζει ότι δεν υπάρχουν πρακτικές διαπλοκής και διαφθοράς.
Σίγουρα, οι θεσμικές δικλείδες δεν είναι από μόνες τους πανάκεια. Αλλά το να τις χαλαρώνουμε απλώς κάνει τα πράγματα χειρότερα.
Και μία από αυτές αφορά την ιδιοκτησία εταιρειών στο εξωτερικό. Μέχρι τώρα ίσχυε ένα συγκεκριμένο καθεστώς: Στα μέλη της κυβέρνησης, τους αρχηγούς των κομμάτων, και γενικώς στους δημόσιους λειτουργούς απαγορευόταν να έχουν εταιρεία στο εξωτερικό, «είτε αυτοπροσώπως, είτε με παρένθετα πρόσωπα». Ήταν μια αναγκαία «οριζόντια» απαγόρευση που όμως εξασφάλιζε ότι δεν θα υπήρχε κανένα ενδεχόμενο να μπορούν «να κάνουν δουλειές» ή να εισπράττουν «χορηγίες» στο εξωτερικού μέσω συζύγων, παιδιών, συγγενών πρώτου βαθμού.
Τώρα έρχεται η κυβέρνηση και τροποποιεί αυτό το καθεστώς..
Μόνο που με αυτόν τον τρόπο, το μόνο που κάνει η κυβέρνηση είναι να αυξάνει την υποψία. Άλλωστε ως γνωστόν «η γυναίκα του Καίσαρα δεν φτάνει να είναι τίμια πρέπει και να φαίνεται»…
