Η τακτική αιμοδότρια Γιώτα Σταθοπούλου μιλάει στην «Πρωινή για τη σημασία της εθελοντικής αιμοδοσίας

Συνέντευξη Πρωινή

Οι τακτικοί εθελοντές αιμοδότες είναι ο «πυρήνας διάσωσης» του Σταθμού Αιμοδοσίας στο Νοσοκομείο του Πύργου, αφού οι ανάγκες είναι πάντα αυξημένες και η προσφορά αίματος συνήθως δεν τις καλύπτει.

Η Γιώτα Σταθοπούλου από τον Πύργο ανήκει στα πρόσωπα που στηρίζουν τις προσπάθειες των γιατρών και νοσηλευτών, καθώς αιμοδοτεί συστηματικά τα τελευταία πέντε χρόνια!

«Η πρώτη μου επιτυχημένη αιμοδοσία ήταν το 2021. Από τότε έχω δώσει αίμα έντεκα φορές, περίπου δύο με τρεις φορές τον χρόνο. Είμαι πολύ τακτική και πολύ συνειδητή σε αυτό το ραντεβού. Αυτό που μου αρέσει πάρα πολύ σε αυτή τη διαδικασία είναι ότι μπορώ να βοηθάω ανθρώπους που δεν γνωρίζω και δεν με γνωρίζουν. Είναι απλώς κάποιοι άνθρωποι που χρειάζονται κάτι σε μια ανάγκη και εσύ μπορείς να σώσεις μια ζωή με την αιμοδοσία», εξηγεί στην Πρωινή η Γιώτα Σταθοπούλου.

Η ιδέα της εθελοντικής αιμοδοσίας είχε ριζωθεί στο μυαλό της από τα φοιτητικά της χρόνια, όμως είχε απογοητευτεί διότι δεν τα κατάφερνε λόγω τεχνικών δυσκολιών.

«Από την περίοδο των σπουδών μου ήθελα να γίνω αιμοδότρια. Τότε είχα προσπαθήσει στον Ευαγγελισμό, αλλά επειδή δεν μου έβρισκαν φλέβα εύκολα, δεν κατάφεραν ποτέ να πάρουν αίματα. Κάπου εκεί πείστηκα ότι δεν θα μπορέσω ποτέ να δώσω αίμα και πέρασαν πολλά χρόνια έτσι», σημειώνει προσθέτοντας ότι το 2011 η επιθυμία είχε ξαναφουντώσει λόγω οικογενειακών ζητημάτων.

«Είχε προηγηθεί ένα ατύχημα του μπαμπά μου, που κόντεψε να χάσει το πόδι του. Και τότε για περίπου δύο χρόνια έμπαινε και έβγαινε στο νοσοκομείο με πολλά χειρουργεία. Είχαμε χρειαστεί αίμα, για αυτό και νιώθω πάρα πολύ ευγνώμων που οι άνθρωποι μας βοήθησαν σε αυτό το κομμάτι», αποκαλύπτει.

Η ιδέα ωρίμασε στη διάρκεια της καραντίνας, το 2021, αφού οι εφηβικοί φόβοι είχαν αντικατασταθεί από την αποφασιστικότητα. Πάλι ήταν δύσκολος ο εντοπισμός φλέβας, αλλά αυτή τη φορά η Γιώτα Σταθοπούλου έσφιξε τα δόντια.

«Οι νοσηλεύτριες μου είπαν χαρακτηριστικά “σας ευχαριστούμε πάρα πολύ, κάνατε ότι ήταν δυνατόν, δεν πειράζει”. Τους απάντησα “κορίτσια, πάρτε μια ανάσα, δεν πονάω. Είμαι εδώ, δεν θα φύγω αν δεν πάρετε αίμα”. Tότε έγινε η πρώτη επιτυχημένη αιμοδοσία και έκτοτε το κάνω τουλάχιστον δύο φορές τον χρόνο».

«Είναι ευλογία να είσαι υγιής και να βοηθάς»

Η πραγματικότητα όμως είναι αμείλικτη, αφού οι εθελοντές αιμοδότες είναι σταθερά λιγότεροι από τους ασθενείς που χρειάζονται αίμα. Η Γιώτα Σταθοπούλου το αποδίδει στην αναβλητικότητα και στον εφησυχασμό που συνήθως μας διακατέχει.

«Είναι αυτό το “δε βαριέσαι ρε παιδί μου”. Πολλές φορές νομίζουμε ότι το κακό δεν θα χτυπήσει τη δική μας πόρτα κι ότι δεν θα έρθουμε ποτέ σε ανάγκη. Πολλές φορές μας διακατέχει μια παντοδυναμία που δεν ξέρω από που πηγάζει. Σίγουρα είναι σε μεγάλο ποσοστό δική μας η ευθύνη και λίγο η τύχη, αλλά ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να σου φέρει η ζωή. Θεωρώ ευλογία να μπορείς να βοηθήσεις κάποιον άλλον μέσα από την τύχη που έχεις να είσαι γερός και υγιής. Δεν βρίσκω τον λόγο να μην προσφέρει το αίμα του κάποιος που είναι υγιής. Δεν είναι ανάγκη να το χρειαστεί κάποιος συγγενής σου για να το κάνεις.

Η Γιώτα Σταθοπούλου πιστεύει πως η εθελοντική αιμοδοσία θα πρέπει να ενταχθεί ενεργά στο σχολικό πρόγραμμα, ώστε να μυηθούν οι νεότερες γενιές με την ιδέα της και να μετατραπούν σε συστηματικούς εθελοντές αιμοδότες.

«Την ιδέα της προσφοράς, σίγουρα θα μπορούσαν τα παιδιά να την εμπεδώνουν καλύτερα μαθαίνοντάς την από το σχολείο. Το να μπορείς να βοηθάς, για μένα είναι πολύ ψηλά στις αξίες μου. Η έννοια του να είσαι άνθρωπος για μένα σημαίνει να είσαι σε σύνδεση με τον κόσμο γύρω σου. Αν μπορείς να προσφέρεις το ελάχιστο, αν μπορείς να κάνεις λίγο καλύτερο αυτό τον κόσμο σε σχέση με αυτό που ζούμε. Και έτσι πάντα έχω στο μυαλό μου τη φράση του Τάσου Λειβαδίτη, που λέει ότι ο κόσμος μόνο όταν τον μοιράζεσαι υπάρχει. Και μακάρι να συνεχίσω και να μπορώ να το κάνω και για τα επόμενα χρόνια», καταλήγει.