Θεέ μας, πατρίδα μας για Σε ο κόσμος όλος είναι
κι αδέρφια μας οι άνθρωποι όλης αυτής της γης.
Στρέψε το βλέμμα Σου σ’ όλους μας κι ανάμεσά μας μείνε,
στείλε σ’ όλη τη Γη το χρυσό φως μιας θεϊκής Σου αυγής.
Τριγύρω φόνοι, σκοτωμοί, πόλεμοι και δηλητηριασμένες μπόρες.
Θεέ μας, βόμβες ατομικές, πύραυλοι κι άλλα δεινά απειλούνε
να μας συντρίψουν τη ζωή, ενώ σ’ όλες της γης τις χώρες
ειρήνη, αγάπη, αλληλοβοήθεια όλοι οι άνθρωποι ζητούνε.
Θεέ μας, δε θέλουμε άλλους πολέμους να γίνουν πια.
Μη μας αφήσεις τα τέκνα μας ορφανά στους δρόμους πεταμένα.
Εμείς, που ξέρουμε πως αγαπάς όλου του κόσμου τα παιδιά,
στέλνουμε παρακλητική φωνή και προσευχή σε Σένα.
Ας παύσουν ανά τον κόσμο πια να ηχούν τα σήμαντρα του πολέμου.
Στη γη μας την πολύπαθη ας θρονιαστεί σ’ όλους τους λαούς η ειρήνη
και κάμε επιτέλους να αντηχούν παντού οι ύμνοι Σου, Θεέ μου,
και στις βασανισμένες καρδιές και ψυχές μας να ’ρθει η γαλήνη.
Φτάνουν τα ερείπια, οι φωτιές, οι σκοτωμοί, το κλάμα.
Φτάνουν τα μαύρα που φορούν εκατομμύρια χαροκαμένες μάνες.
Κάμε, Θεέ μας, να γενεί στον κόσμο ένα ακόμη θαύμα,
στη γη μας κάμε να ακουστούν ειρηνικές καμπάνες.
Κάμε και στην πατρίδα μας, που τόσο όλοι μας την αγαπούμε,
αφού τα βρουν τ’ αντίπαλα τα κόμματα, να χτίζει Παρθενώνες.
Αδερφωμένα και ήσυχα όλοι μαζί να ζούμε
κι Εσένα να δοξάζουμε, Θεέ μας, στους αιώνες.
Σημείωση
Η προσευχή αυτή των Ελληνοπαίδων φέρνει στη μνήμη όσων δεν σταμάτησαν να αναδιφούν την ιστορία των γυμνασιακών τους χρόνων το φιλειρηνικό κήρυγμα του Erasmus (1466–1536), του Ολλανδού ανθρωπιστή, ο οποίος τονίζει:
«Οι άνθρωποι θα ’πρεπε ν’ αναγνωρίσουν ότι ο πόλεμος, αυτός καθ’ εαυτόν, είναι αναγκαστικά άδικος, γιατί συνήθως δεν θίγει αυτούς που τον προκαλούν και τον κηρύσσουν, αλλά βαραίνει σχεδόν πάντοτε με όλο του το βάρος τους αθώους, τον φτωχό λαό, που δεν έχει κανένα όφελος ούτε από τις νίκες ούτε από τις καταστροφές.
Συχνότερα χτυπά εκείνους που δεν είχαν καμιά ανάμειξη στην κήρυξή του…
Και στην περίπτωση ακόμη που ένας πόλεμος κερδίζεται, η ευτυχία των μεν δεν είναι παρά ζημιά και καταστροφή για τους άλλους…»
(Μετάφραση: Γ. Μπεράτης)
*Του Γιώργου Ευθυμίου, εκπαιδευτικού
