Κάθε φορά που η κυβέρνηση αισθάνεται ότι αντιμετωπίζει έντονη κοινωνική δυσαρέσκεια, η πρώτη της προσπάθεια είναι να «επιδείξει έργο», ελπίζοντας έτσι ότι θα αναθερμάνει τους δεσμούς με τους πολίτες.
Βεβαίως, η πραγματικότητα είναι πάντα πιο σύνθετη. Και αυτό γιατί το ρήγμα που έχει επέλθει με μεγάλο μέρος της κοινωνίας δεν αφορά απλώς κάποια δυσαρέσκεια σε σχέση με τις καθυστερήσεις ως προς την υλοποίηση του κυβερνητικού έργου. Αντίθετα έχει να κάνει με μια βαθύτερη κρίση εμπιστοσύνης, απέναντι στον πυρήνα της κυβερνητικής πολιτικής.
Αφορά τα σοβαρά προβλήματα στα δημόσια σχολεία και τα δημόσια νοσοκομεία που ερμηνεύονται ως άρνηση πραγματικής μέριμνας για τα προβλήματα των ανθρώπων. Συνδέεται με την υπονόμευση των δημόσιων πανεπιστημίων για να προκριθούν με κάθε τρόπο τα ιδιωτικά σουπερμάρκετ πτυχίων. Οφείλεται στην ακρίβεια που παραμένει ανεξέλεγκτη, όσες εξαγγελίες περί του αντιθέτου και εάν γίνουν. Συντηρείται τέλος από τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα που έρχονται στο φως της δημοσιότητας, καθώς και από μια διάχυτη αίσθηση αυταρχισμού και συνάμα αλαζονείας της εξουσίας που αποπνέουν διάφοροι υπουργοί.
Προφανώς και η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός τα γνωρίζουν όλα αυτά. Όμως, στην πολιτική δεν είναι εύκολο να παραδεχτείς ότι μια κατάσταση είναι μη αντιστρέψιμη. Αντιθέτως, ελπίζουν ότι έχουν ακόμη το περιθώριο να «γυρίσουν το παιχνίδι».
Μόνο που τα μέτρα που θεωρούν «φυγή προς τα εμπρός», στην πράξη απλώς βαθαίνουν το ρήγμα με την κοινωνία.
