Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση αντιδρά φοβικά στην ολοένα αυξανόμενη λαϊκή δυσαρέσκεια, οργή και αγανάκτηση, επακόλουθα των σκανδάλων, του κλίματος σήψης και διαφθοράς.
Μέσα σε όλα αυτά επιχειρείται η καλλιέργεια κλίματος διχασμού, πρωτόγνωρου στη μεταπολιτευτική περίοδο. Πρώτα ήταν οι «ελαττωματικές ιδέες» της Αριστεράς, η οποία δεν πρέπει επ’ ουδενί να επανέλθει στην εξουσία. Στη συνέχεια ήταν (και είναι) οι δηλώσεις περί των αριστερών, γενικώς και αορίστως, των οποίων η μιζέρια και ο μόνιμος αρνητισμός δεν τους επιτρέπουν να αναγνωρίσουν τα επιτεύγματα της κυβέρνησης.
Πας εις διαμαρτυρόμενος, βαφτίζεται αυτομάτως «μίζερος αριστερός» και αυτό θεωρούν στην κυβέρνηση ότι αρκεί ως απάντηση στην όποια κριτική, χωρίς να χρειάζεται παράθεση περαιτέρω πολιτικών επιχειρημάτων και αληθών στοιχείων που να αντικρούουν την όποια (έστω και κακόπιστη) κριτική.
Στραβός κατήφορος ασφαλώς, ο οποίος νομοτελειακά οδηγεί ως «κερασάκι στην τούρτα» σε δηλώσεις του τύπου «πλέον, το να είσαι αριστερός έχει καταλήξει να μην είσαι Έλληνας», δήλωση την οποία υιοθέτησε αναφανδόν η διαβόητη «Ομάδα Αλήθειας».
