Στην Ελλάδα που όλα μπορούν να συμβούν οι φόροι είναι η πεμπτουσία της οικονομίας και το μόνο αναγνωρίσιμο εργαλείο πολιτικής.
Και να ήταν κι αυτή ανθηρή δεν θα υπήρχε πρόβλημα, αλλά, όταν κινείται επί ξυρού ακμής, τότε οι φόροι είναι τροχοπέδη και ικανοποιούν μόνο τον λαϊκισμό των πολιτικών που επαίρονται ότι επιστρέφουν τα πλεονάσματα της ανάπτυξης στην κοινωνία.
Το ζήτημα είναι ότι αυτά τα πλεονάσματα βγαίνουν από την οικονομία, περιορίζοντας τις δυνατότητες ανάπτυξης που έχει. Αξιοπρόσεκτη στο προσχέδιο είναι η εξέλιξη του ΦΠΑ που κυριολεκτικά «πάει κανόνι» προσπορίζει έσοδα στα δημόσια ταμεία αλλά περιορίζει στην πράξη την «αιμοδότηση» της κοινωνίας.
Και όσο ο πληθωρισμός επιμένει, τα έσοδα από τον ΦΠΑ αυξάνονται, επιτρέποντας στην κυβέρνηση να κάνει ψυχολογικό μασάζ στην κοινωνία με επιδόματα που δεν λύνουν κανένα πρόβλημα.
