Η Ευρώπη όχι μόνο εξοπλίζεται, αλλά και διαδίδει την ιδέα ότι ο εχθρός είναι ήδη προ των πυλών. Όλα αυτά με ένα δυσανάλογα μεγάλο κοινωνικό τίμημα. Όχι μόνο γιατί το κόστος του επανεξοπλισμού θα είναι σε βάρος του κράτους πρόνοιας : Νοσοκομεία, σχολεία, πανεπιστήμια και κοινωνικά συστήματα θα απορροφώνται σε μια λογική, όπου όλα είναι αναλώσιμα για την άμυνα.
Σε όλη την Γηραιά ήπειρο πολιτικές βιομηχανίες μετατρέπονται σε στρατιωτικές, φέρνοντας την Ευρώπη πιο κοντά στο αμερικανικό μοντέλο του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος. Ένα «σύμπλεγμα» για το οποίο, το 1961, ο Ντουάιτ Άιζενχαουερ στην αποχαιρετιστήρια ομιλία του από την προεδρία των ΗΠΑ είχε πει ότι «η κοινωνία «θα πρέπει να προφυλαχθεί από την απόκτηση αδικαιολόγητης επιρροής»…
Ποιοι είναι σήμερα όμως αυτοί που αποφασίζουν και ασκούν επιρροή στη διαδικασία λήψης αποφάσεων συχνά ως φορείς «ανάρμοστης εξουσίας»; Όλα όσα βιώνουμε σήμερα στην εξωτερική πολιτική της Ευρώπης, είναι το προϊόν αυτού του συμπλέγματος.
