Φτάνοντας στο τέλος μιας ιδιαίτερης χρονιάς, νιώθουμε την ανάγκη να μιλήσουμε και να θέσουμε στην σωστή τους βάση, κάποια πράγματα, που χαρακτήρισαν την «απίθανη» άνοδο της ομάδας μας, στην Γ΄ Εθνική. Βασικά πρέπει να ευχαριστήσουμε τον πρόεδρο Ανδρέα Παπαδάκο, για την επιμονή και την στωικότητα που επέδειξε σε όλη την διαδρομή αυτή, επί τριετία, προς τις εθνικές κατηγορίες. Απορρόφησε όλες τις δυσκολίες, όλες τις γκρίνιες και τις όποιες αμφισβητήσεις, οδηγώντας τον Σύλλογο, με παροιμιώδη σιγουριά.
Εξίσου πολλά συγχαρητήρια αξίζουν στα ενεργά διοικητικά μέλη και στα άτομα, που πάσχισαν γι’ αυτόν τον σκοπό. Ιδιαίτερη μνεία, βεβαίως, πρέπει να γίνει στους αθλητές-ποδοσφαιριστές, για την προσήλωσή τους στον στόχο και για τον τρόπο, που προσπέρασαν τις αντιξοότητες. Αφήσαμε τελευταίο το δίδυμο Γαβριλόπουλου-Καραλάγα, τους σταθερούς στυλοβάτες του εγχειρήματος, που προσέδωσαν στην ομάδα, σταθερότητα, αντοχή και νοοτροπία πρωταθλητή.
Ήταν ένα δύσκολο πρωτάθλημα, που έκρυβε κινδύνους, λόγω των λίγων παιχνιδιών, οπότε ήταν μια διοργάνωση που δεν επέτρεπε στραβοπατήματα. Μια ισοπαλία, μια ήττα, μπορούσαν να σε βγάλουν απ’ τον στόχο και να μπλέξουν την υπόθεση του πρωταθλητή. Πέρυσι ο Πύργος ζορίστηκε μόνο από τα Λεχαινά, μέχρι ενός σημείου, φέτος η τετράδα ήταν διεκδικητική και κάποιες λιγότερο ισχυρές ομάδες, έκοψαν βαθμούς από τους κορυφαίους (βλέπε Σκουροχώρι, Απόλλων Φιγαλείας, Προοδευτική Μαν.). Ο Αστέρας, πολύ ανθεκτικός, έκοψε το νήμα, 4 βαθμούς μπροστά από τη Δόξα Ν. Μαν., 7 βαθμούς από την Βάρδα και αρκετούς περισσότερους από τον Αίαντα Γαστούνης. Μόνο εύκολο δεν ήταν αυτό.
Σε κρίσιμα σημεία του πρωταθλήματος, είχε σοβαρές απώλειες, είτε από τραυματισμούς κορυφαίων παικτών του (Κουτρουμπής, Τσακοπιάκος, Ρίλντι, Βράπι, Διαμαντόπουλος, Τσίγκρηλας κλπ.), είτε από τιμωρίες, φορές – φορές υπερβολικές (Γεωργαντόπουλος, Κουτρουμπής, Σαμπανέι κλπ). Έδειξε όμως χαρακτήρα η ομάδα, είχε εναλλακτικές επιλογές και νέα παιδιά βοήθησαν, ερχόμενα από τη θυγατρική Β’ ομάδα, μια ομάδα Β’ κατηγορίας επιτυχημένη (βλέπε Νικολακόπουλος, Γαλιατσάτος, Αττίκος, Μαρίτσας, Αποστολόπουλος κλπ). Σε όλα αυτά, ας αναλογιστούμε ότι τα σφυρίγματα των διαιτητών άφησαν παράπονα (εύκολες κόκκινες και κίτρινες, ελάχιστα πέναλτι για την πιο επιθετική ομάδα, με τις περισσότερες τελικές στην κατηγορία, τα ντέρμπι σχεδόν πάντοτε με λιγότερο παίκτη κλπ).
Παρόλα αυτά η ομάδα άντεξε, πέτυχε τον στόχο της και βλέπει την συνέχεια. Εμείς νιώθουμε υπερήφανοι και προσδοκούμε να γίνουν τα πάντα, ώστε ο σύλλογος να συνεχίσει απτόητος. Γιατί η μεγαλύτερη φετινή επιτυχία ήταν ότι ο άστεγος, πρόσφυγας και γυρολόγος Αστέρας, χωρίς «έδρα», έδειξε το μέταλλό του, αλλού προπονούμενος καθ’ εκάστην. Καρδαμάς – Αμπελόκαμπος – Λεχαινά – Πύργος. Τα αρχικά των παραπάνω εδρών (ΚΑΛΠ-), δείχνουν ότι το πρωτάθλημα κάθε άλλο, παρά ΚΑΛΠ-ΙΚΟ ήταν, παρόλα τα χουνέρια της ΚΑΛΠ-ης. Δεν περιποιεί τιμή να σηκώνεις την κούπα του πρωταθλήματος σε ξένο τόπο και αλαργινό, με την πόλη να έχει μετακομίσει. Αυτά είναι θλιβερά και ασυγχώρητα πράγματα κι ο κόσμος αναμένει λύση – αρκετά υπέμεινε. Η ομάδα πρέπει να γυρίσει στο ΣΠΙΤΙ της, στους ανθρώπους της, στην ιστορία της (τα 80 χρόνια είναι πολύ βαριά και πρέπει να σβήσουν κόντρες και αναβολές, αδιαφορία και μικροπρέπειες). Ο κόσμος περιμένει. Εμείς οι «φίλοι» της ομάδας, κουραστήκαμε από τις περιηγήσεις. Εντός έδρας πρέπει να παίζουμε στην έδρα μας για την ιστορία και την τιμή της ομάδας. Ο Αστέρας είναι το Σύμβολο της Αμαλιάδας, χωρίς «Άστρο» η πόλη δεν πάει πουθενά.
Οι «Φίλοι» του Αστέρα Αμαλιάδας
