Η ιδιοκτησία είναι δικαίωμα και πρέπει να προστατεύεται. Δεν μπορεί όμως το δικαίωμα αυτό να μετατρέπεται σε άλλοθι για ανεξέλεγκτες απαιτήσεις και για τη διατήρηση ακινήτων εκτός αγοράς.
Ένα επαγγελματικό ακίνητο που στεγάζει μια επιχείρηση δημιουργεί θέσεις εργασίας και εισόδημα. Μια γκαρσονιέρα που νοικιάζεται σε έναν φοιτητή δίνει σε έναν νέο άνθρωπο τη δυνατότητα να σπουδάσει και να χτίσει το μέλλον του.
Τι συμβαίνει όμως όταν τα ακίνητα παραμένουν κλειστά;
Όταν ένα κατάστημα μένει χρόνια ανοίκιαστο επειδή ο ιδιοκτήτης απαιτεί ένα ποσό που η αγορά δεν μπορεί να υποστηρίξει; Όταν μια γκαρσονιέρα παραμένει άδεια, ενώ φοιτητές και οικογένειες αδυνατούν να βρουν κατοικία;
Εδώ η Πολιτεία δεν μπορεί να παραμένει θεατής.
Η λογική των ιδιοκτήτων ακινήτων «τόσα θέλω, τόσα ζητάω και αν βρω» πρέπει να τελειώσει.
Όχι επειδή πρέπει να καταργηθεί η ελεύθερη αγορά. Αλλά επειδή η ελεύθερη αγορά χρειάζεται κανόνες για να λειτουργεί προς όφελος της κοινωνίας και της Εθνικής Οικονομίας.
Η λύση είναι ένα Ειδικό Τέλος Αδράνειας Ακινήτων για ακίνητα που παραμένουν αδικαιολόγητα κλειστά για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Με εξαιρέσεις, φυσικά, για πραγματικές περιπτώσεις: δικαστικές εκκρεμότητες, σοβαρές ζημιές, ανακαίνιση ή άλλους αντικειμενικούς λόγους.
Όμως ένα αξιοποιήσιμο ακίνητο που παραμένει επί χρόνια κλειστό, ενώ υπάρχει ζήτηση, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν να μην υπάρχει κανένα κοινωνικό κόστος.
Παράλληλα, για τα επαγγελματικά ακίνητα χρειάζεται αντικειμενική αποτίμηση της εμπορικότητας κάθε δρόμου και περιοχής. Άλλο ένα κατάστημα σε έναν κεντρικό εμπορικό δρόμο και άλλο ένα κατάστημα σε έναν δρόμο με ελάχιστη εμπορική κίνηση.
Δεν είναι δυνατόν ο μικρομεσαίος επαγγελματίας να βρίσκεται αντιμέτωπος με ενοίκια που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματική αξία και τη δυνατότητα της περιοχής.
Το ίδιο και στη φοιτητική στέγη.
Μια μικρή γκαρσονιέρα δεν μπορεί να μετατρέπεται σε είδος πολυτελείας.
Η Πολιτεία πρέπει να αποφασίσει.
Θέλουμε μια αγορά ακινήτων που λειτουργεί ή μια αγορά όπου ο καθένας ζητά ό,τι θέλει και κρατά το ακίνητό του κλειστό μέχρι να εμφανιστεί κάποιος που θα πληρώσει;
Η απάντηση πρέπει να είναι ξεκάθαρη.
Ελεύθερη αγορά δεν σημαίνει αγορά χωρίς κανόνες.
Το κράτος οφείλει να προστατεύει την ιδιοκτησία, αλλά ταυτόχρονα να προστατεύει τον φοιτητή που ψάχνει σπίτι, τον νέο που θέλει να ανεξαρτητοποιηθεί και τον μικροεπιχειρηματία που προσπαθεί να κρατήσει ανοιχτή την επιχείρησή του.
Γι’ αυτό χρειάζεται άμεσα:
Ειδικό Τέλος Αδράνειας Ακινήτων με Κανόνες για τα κλειστά ακίνητα.
Αντικειμενικά κριτήρια τιμών για τα επαγγελματικά ενοίκια.
Προστασία της φοιτητικής στέγης.
**Ο Φώτης Αλεξόπουλος είναι Οικονομολόγος -Μέλος του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδος -Μέλος του Διοικητικού Επιμελητηρίου Ελλάδος – Πτυχιούχος του ΠΑΝΤΕΙΟΥ Πανεπιστημίου στην Σχολή Επιστημών Οικονομίας και Δημόσιας Διοίκησης με μεταπτυχιακές σπουδές στα Εφηρμοσμένα Οικονομικά της Δημόσιας Διοίκησης.
