Είναι ίσως το πιο εντυπωσιακό εύρημα των στατιστικών της εργασίας στα χρόνια του νεοφιλελευθερισμού: ένα απαράδεκτα υψηλό ποσοστό εργαζομένων εντάσσεται στη μεγάλη κατηγορία των ατόμων που αντιμετωπίζουν κίνδυνο φτώχειας.
Οι λόγοι που υπάρχουν εργαζόμενοι φτωχοί είναι α) οι περιβόητες εργασιακές «ευελιξίες», τυπικό υποπροϊόν των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, βάσει των οποίων αξιόλογο ποσοστό των εργαζομένων εντάσσεται στις «ευέλικτες» μορφές εργασίας και όχι στην πλήρη απασχόληση, με χαμηλό εισόδημα.
β) το χαμηλό επίπεδο του κατώτατου μισθού, που σημαίνει ότι και ένα αξιόλογο ποσοστό εργαζομένων με πλήρη απασχόληση δεν έχει το εισόδημα για να ξεπεράσει το όριο της φτώχειας.
γ) ότι στην Ελλάδα η συμβολή των κοινωνικών μεταβιβάσεων στο ισοδύναμο εισόδημα των εργαζομένων είναι πολύ μικρή για να «σηκώσει» τα χαμηλά εισοδήματα μέχρι το όριο της φτώχειας.
Δεν είναι τυχαίο ότι στην Ελλάδα, όπου ισχύουν και οι τρεις αυτοί λόγοι, το ποσοστό των εργαζόμενων φτωχών είναι 2,5 εκατοστιαίες μονάδες πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο: 10,7%, έναντι 8,2%, αντίστοιχα. Με αυτό το «σκορ», η χώρα μας έχει το 5ο υψηλότερο ποσοστό μεταξύ των χωρών-μελών της Ε.Ε.
