Έχουμε ένα τεράστιο αντιπαραγωγικό κράτος. Χρειάζεται φόρους για να λειτουργήσει, δεν μεταρρυθμίζεται και αντιδρά σε κάθε τι νέο. Μη παρέχοντας αυτό το κράτος τις υπηρεσίες που πρέπει, μοιραία περιθωροποιούμαστε και από περιφέρεια του καπιταλισμού (που λέγαμε κάποτε ότι είμαστε) πάμε παρακάτω.
Και μπορεί εμείς να έχουμε συνηθίσει, αλλά οι ξένοι δεν έρχονται να βάλουν τα λεφτά τους και να χτίσουν παραγωγικές μονάδες. Φοβούνται τη γραφειοκρατία, τους αντιφατικούς νόμους και όλα εκείνα που άμα μπλέξεις δεν ξεμπλέκεις. Και μπορεί επενδύσεις να μη γίνονται, αλλά οι φόροι μπαίνουν (και διπλοί, όπως στα καύσιμα) για να εισπράττει το κράτος και να δίνει επιδόματα, παριστάνοντας τον καλό πατέρα!
Στα διεθνή επενδυτικά συνέδρια, έλεγε Έλληνας του εξωτερικού, η ελληνική ατζέντα είναι μονοθεματική. Οι ομοεθνείς παπαγαλίζουν το κτηματομεσιτικό Ελντοράντο μας και όλοι οι άλλοι απορούν για την ένδεια των επενδυτικών προσκλήσεων
