Το θέμα των απολύσεων στο Δημόσιο είναι μια παλιά ιστορία. Κάποια στιγμή θεωρήθηκε εύκολη υπόθεση με το περίφημο δόγμα Πάγκαλου: «Καταργώ θέσεις στο Δημόσιο – άρα απολύω αυτούς που περισσεύουν». Αλλά ποιοι περισσεύουν; Στο Δημόσιο είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη η μονιμότητα, αλλά οι θέσεις δεν είναι προσωποποιημένες.
Σε ένα δεύτερο επίπεδο προτάθηκε η μέθοδος της αξιολόγησης ως συμπληρωματικό μέτρο στην κατάργηση θέσεων και ως η ασφαλής υπόδειξη αυτών που θα απολυθούν. Απολύονται εκείνοι που έχουν την χαμηλότερη αξιολόγηση. Σε αυτό το πακέτο προστέθηκε και η πειθαρχική δίωξη. Δηλαδή η αυστηροποίηση του πειθαρχικού δικαίου που διέπει τους δημόσιους υπαλλήλους ώστε η απόλυση να γίνεται ακόμη πιο εύκολη.
Έτσι γίνεται νόμος του κράτους ένα πογκρόμ εναντίον των εργαζομένων στην κρατική μηχανή. Ο δημόσιος υπάλληλος παύει να έχει δικαιώματα και υποχρεώσεις και μετατρέπεται σε ένα φοβισμένο πειθήνιο όργανο που αν δεν κάνει ό,τι του λένε, θα βρεθεί στον δρόμο. Γυρίζουμε σε μαύρες εποχές.
