Εδώ και δεκαέξι χρόνια, από τότε που ξέσπασε η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση και η Ε.Ε. βγήκε από τη νιρβάνα της, καθιέρωσε το ετήσιο σόου του Σεπτεμβρίου που λέγεται «Κατάσταση της Ενωσης». Μια φτηνή, απομίμηση του αμερικανικού «State of the Union», στο πλαίσιο του οποίου η Ε.Ε. υποδύεται ότι είναι το σχεδόν συνομόσπονδο κράτος, που δεν θα γίνει ποτέ.
Κάθε ομιλία προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, είναι μια δραματική διακήρυξη της φιλοδοξίας να γίνει η Ε.Ε. η ισχυρότερη, η ανθεκτικότερη, η δημοκρατικότερη, η ανταγωνιστικότερη οικονομία του κόσμου. Και κάθε φορά, η διάψευση της προηγούμενης διακήρυξης ακολουθείται από ολίγη αυτοκριτική, μερικές εξαγγελίες που χαϊδεύουν τα αυτιά των απογοητευμένων Ευρωπαίων και μια υπόσχεση δυναμικής επανεκκίνησης και βαθύτερης επανένωσης της Ευρώπης.
«Οπως επανενώσαμε την Ευρώπη μετά το 1989, έτσι πρέπει να προετοιμάσουμε την επόμενη επανένωση της Ευρώπης», είπε η Φον ντερ Λάιεν, χαράσσοντας ουσιαστικά το νέο ψυχροπολεμικό, στρατιωτικό τείχος στα σύνορα με τη Ρωσία. Τα υλικά της νέας «επανένωσης» μυρίζουν μπαρούτι, στρατιωτικοποίηση, φόβο, δαπανηρούς εξοπλισμούς, μετατροπή της τάχα ειρηνευτικής ένωσης σε ένα ευρωπαϊκό παρα-ΝΑΤΟ.
