Μία χώρα που δεν σέβεται το Διεθνές Δίκαιο, που φέρεται στους γείτονές της σαν νταής, που απειλεί, που ονειρεύεται «γαλάζιες πατρίδες» και ξαναγράφει τους χάρτες. Και όμως, η Τουρκία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν βρίσκεται σήμερα στο επίκεντρο όλων των μεγάλων γεωπολιτικών εξελίξεων.
Δεν το πετυχαίνει μόνη. Η Δύση – ΗΠΑ και Ευρώπη – της αναγνωρίζουν ρόλο ρυθμιστή, κλείνουν μάτια και στόμα μπροστά σε όλα τα στραβά και της ανοίγουν πόρτες.
Αν όλα αυτά δεν αρκούν, η Ευρώπη της προσφέρει και δώρα: από το άνοιγμα του παραθύρου για συμμετοχή στο πρόγραμμα SAFE μέχρι την παράδοση των Eurofighter, με τη Γαλλία του Μακρόν να την εντάσσει στο σχέδιο για εγγυήσεις ασφαλείας στην Ουκρανία.
Η εικόνα είναι καθαρή: η Τουρκία δεν άλλαξε. Απλώς, σε μια συγκυρία που η Ευρώπη αισθάνεται αδύναμη και οι ηγέτες αποδεικνύονται «λίγοι», η Άγκυρα αναδεικνύεται «αναγκαίο κακό».
