Όταν οι πολιτικοί μιλούν για φορολόγηση των πλουσίων, η ιστορία δείχνει πως καλύτερα να κρατάς μικρό καλάθι. Στα μέσα της δεκαετίας του 1980, περίπου οι μισές χώρες του ΟΟΣΑ επέβαλαν ετήσιο φόρο πλούτου στους πλουσιότερους κατοίκους τους. Σήμερα, στην Ευρώπη, μόνο η Ισπανία, η Νορβηγία και η Ελβετία διατηρούν φόρους επί του συνολικού καθαρού πλούτου – και συγκεντρώνουν σχετικά μικρά ποσά.
Οι πλούσιοι αν νιώσουν απειλή φορολόγησης, εύκολα μεταφέρουν τις έδρες τους σε άλλες χώρες με πιο ευνοϊκό φορολογικό καθεστώς. Παρά το κακό ιστορικό, Ευρωπαίοι πολιτικοί, αλλά και οικονομολόγοι επαναφέρουν στο προσκήνιο την πρόταση για φόρο πλούτου και όχι άδικα. Αρκεί να διαβάσει κανείς τα στατιστικά των τελευταίων ετών, σύμφωνα με τα οποία το πλουσιότερο 0,0001% του πληθυσμού έχει συνολική περιουσία 16 τρισ. δολ.
Ο κόσμος μπορεί και πρέπει να γίνει πιο δίκαιος, αλλά αυτό μάλλον δεν πρόκειται να γίνει μέσω της φορολόγησης. Τουλάχιστον, όχι όσο το χρήμα μπορεί και κινείται ελεύθερα.
