Γράφει η Ελένη Σκάβδη σε προσωπική της ανάρτηση στο facebook…
«Ξέρεις, πέθανε ο Αντώνης Σιμιτζής…»
Αντώνη μας…
Μια είδηση, από την «πηγή» του συρμού… το διαδίκτυο. Μου ανακοινώθηκε προφορικά μέσα στη φρενήρη καθημερινότητα της επαρχιακής ατζέντας. Έτσι γίνεται πια. Πάνε κι έρχονται οι μέρες, οι νύχτες. Και μέσα στα 24ωρα άνθρωποι. Και οι απώλειες σωρεύονται, και οι φίλοι εγκαταλείπουν οριστικά, και οι άνθρωποι αυτοί που αγαπούμε, που θαυμάζουμε, που μας προίκισαν με το πέρασμά τους από το βίο, αυτοί που μας αγαπούν επίσης γίνονται αστερόσκονη… Μόρια σκόνης, μέτοικοι του παντός, σωροί πολύτιμοι μνήμης και συνείδησης.
«Πέθανε ο Αντώνης…» Μας πως γίνεται; Δεν μπορεί… Δεν του ταιριάζει η απουσία από τις ζωές μας, σημείο αναφοράς επί 30 συναπτά έτη, πάντα έφερνε βιβλία, έφερνε χειρόγραφα, προτάσεις, στήριξη, πάντα δωρεές κόμιζε στη γενέθλια πόλη. Ο Αντώνης «το δημαρχόπουλο», όταν στις αρχές της 10ετίας του 2000 ο Δήμος Αμαλιάδας τον τίμησε, ανακηρύσσοντάς τον επίτιμο Δημότη, πήρε το μικρόφωνο και με εκείνο να χαρακτηριστικό του μειδίαμα, που τόσα υπονοούσε, απευθυνόμενος στο πολυπληθές κοινό μίλησε: «Ο Αντώνης επίτιμος δημότης Αμαλιάδας… Μα ο Αντώνης βρε παιδί;;; Το Δημαρχόπουλο επίτιμος;;;»
Τον συνάντησα το 1999. Όταν παρουσίασε στην Αμαλιάδα το μυθιστόρημα «Φύλαξέ μου τις παλιές φωτογραφίες» είχε ήδη στις «αποσκευές» του ένα τεράστιο έργο. Που ξεκίνησε από πολύ νωρίς, πρώτη εμφάνιση το 1962 με τη νουβέλα του «Ο Γέρος». Για να ακολουθήσουν Διηγήματα , δοκίμια, μυθιστορήματα, θεατρικά έργα, σενάρια τηλεοπτικών παραγωγών, ραδιοφωνικό θέατρο…
Από το 1966 μέχρι το 2019 έγραφε συνεχώς… «Στοχασμοί του Νυχιού», «Διηγήματα της απαλάμης», «Ο καπιταλιστής» με τρεις επανεκδόσεις… Και φυσικά τα μεγάλα του μυθιστορήματα «ΦΥΛΑΞΕ ΜΟΥ ΤΙΣ ΠΑΛΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ», εκδ. ΑΓΚΥΡΑ 1998 (2 εκδόσεις), «ΑΝ ΑΓΑΠΑΣ», εκδ. ΑΓΚΥΡΑ, 2001, 4 εκδόσεις, (2002, 4 εκδόσεις, 2003 νέες εκδόσεις), «Ο ΘΕΟΣ ΑΓΑΠΑΕΙ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ» εκδ. ΑΓΚΥΡΑ 2003, «ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ» εκδ. ΑΓΚΥΡΑ 2006… (Στο διαδίκτυο υπάρχει πλήρης εργογραφία του).
Ο Αντώνης Σιμιτζής όμως έγραψε θεατρικά έργα μετά μανίας… Συνεργάστηκε με το Θεσσαλικό Θέατρο, το Θέατρο Τέχνης, το Θέατρο ΕΝΑ, Θέατρο Μρόντγουέι, Θέατρο Διάχρονο, τα ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής και ΑΙΓΑΙΟΥ…
Υπέγραψε 10δες τηλεοπτικές παραγωγές, ως σεναριογράφος σήριαλ ή τηλεταινιών. Αναφέρουμε τα σήριαλ «Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΗΣ ΕΡΤ-1 (Διασκευή απ΄ το μυθιστόρημά του), «ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΣΤΕΦΑ» ΕΡΤ-2 (Διασκευή απ΄ το μυθιστόρημα του Γρ. Ξενόπουλου), «ΤΟ ΜΠΟΥΡΙΝΙ» ΕΡΤ-2 (Διασκευή απ΄τη νουβέλα του Μ. Καραγάτση), «ΠΡΟΣ ΟΦΡΥΝΙΟ» ΕΡΤ-1 (Διασκευή απ΄ το μυθιστόρημα του Φ. Δρακονταειδή και φυσικά «Η ΛΥΓΕΡΗ» ΕΡΤ-1 (Διασκευή από το μυθιστόρημα του Α. Καρκαβίτσα)…
Τιμήθηκε με το Α΄ Βραβείο από το περιοδικό «ΘΕΑΤΡΙΚΑ», το Α΄ Βραβείο μυθιστορήματος στο «ΑΝ ΑΓΑΠΑΣ» από την Πνευματική Εστία Π.Τρανούλη,
το Α΄ Βραβείο στο διαγωνισμό μονόπρακτου «Η ΠΟΡΤΑ» από τον Δήμο Ν. Φιλαδέλφειας και το Α΄ Βραβείο στο Φεστιβάλ Ιθάκης, για το μονόπρακτο «ΑΡΠΑΓΗ ΑΠ’ ΤΟ ΣΕΡΑΪ» Τέλος το 2014 τιμήθηκε από την ΕΕΛ, για την προσφορά του στα Γράμματα.
Ήταν μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Εταιρίας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδας και υπήρξε μέλος στο Δ.Σ. του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου για πέντε χρόνια.
Τα δώρα του Α. Σιμιτζή…
Από τους πιο σημαντικούς στυλοβάτες της Παπαχριστοπουλείου Βιβλιοθήκης Αμαλιάδας, ο Αντώνης Σιμιτζής, προσέφερε μαζί με την παρουσία του ένα τεράστιο όγκο βιβλίων. H δωρεά του σε βιβλία καλύπτει ένα ευρύτατο φάσμα, από Λογοτεχνία (Πεζογραφία και ποίηση) ελληνική και ξένη, Ιστορία, Επιστήμες, Τέχνες, Περιοδικά, και φυσικά Θέατρο! Η τελευταία μεγάλη δωρεά έγινε το 2018. Μια συλλογή βιβλίων, μαζί με βιβλιοθήκη-έπιπλο για να φυλαχτεί, η οποία τοποθετήθηκε στο φουαγέ του κτιρίου. Ανάμεσα στους τίτλους της δωρεάς περιλαμβάνεται και η μνημειώδης έκδοση, ΘΕΑΤΡΟ, ένα ετήσιο αλμανάκ για το Θέατρο, εξαιρετικά δυσεύρετη σήμερα- μπορεί να τη βρει κανείς μόνο σε ειδικές βιβλιοθήκες και ιδιωτικές συλλογές-. Πρόκειται για έναν ογκώδη ετήσιο τόμο, όπου καταγράφονταν όλη η καλλιτεχνική κίνηση της χρονιάς με τη συγκέντρωση τεράστιου υλικού, μια προσφορά με ιδιαίτερο «βάρος», που χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα ως πολύτιμη πηγή πληροφοριών. Το ΘΕΑΤΡΟ κυκλοφόρησε από το 1957 ώς το 1967, με διευθυντή τον θεατρικό επιχειρηματία Θεόδωρο Κρίτα και βασικό συντάκτη τον Μάριο Πλωρίτη.
Η δωρεά εκείνη περιλαμβάνει και μια εξαιρετική συλλογή από προγράμματα θεατρικών παραστάσεων που ανέβηκαν σε Σκηνές της Αθήνας αλλά και σε Φεστιβάλ, και καλύπτουν μια μεγάλη χρονική περίοδο.
Ανάμεσα στα «δώρα» και η χειρόγραφη αλληλογραφία του με τον Μήτσο Αλεξανδρόπουλο που έγινε από το 2000 μέχρι λίγα χρόνια πριν το θάνατο του Μ.Α. Ο φάκελος έχει συμπεριληφθεί στη Συλλογή Μήτσου Αλεξανδρόπουλου, την επίσης μεγάλη δωρεά προς το δήμο που φιλοξενείται στο κτίριο Λεχουρίτη. Ευχής έργον θα ήταν να εκδοθεί…
Τον αποχαιρετώ με μεγάλη πίκρα… Αναρτώντας μεταξύ των φωτογραφιών και τις δυο που κατάφερα να κρατήσω από ένα περίπατο που κάναμε μαζί στη γειτονιά του το 2003. Πήγαμε στο πατρικό του στην οδό Καλαβρύτων, υπάρχει ακόμα… Και εκεί μπροστά στην καγκελόπορτα απαθανατίσαμε μια σκηνή. Μνήμη της πόλης που χάνεται όχι μόνο από τη γεωγραφία και την πολεοδομία της αλλά και από τα βλέμματα των ανθρώπων, την «ψυχή».
Στο καλό λοιπόν αφού δεν γίνεται αλλιώς. Κι εμείς μόνοι-ολομόναχοι μέσα στη φοβερή ερημία… Στη Ρένα και στον Τ. Σιμιτζή θα πιο θερμά μου συλλυπητήρια.
