Το εργατικό εισόδημα δέχθηκε βαριά πλήγματα την περίοδο των μνημονίων, οι δε αυξήσεις του κατώτατου μισθού τα τελευταία χρόνια δεν στάθηκαν ικανές ούτε καν να αντισταθμίσουν τις βαριές απώλειες από τα διαδοχικά κύματα της ακρίβειας, όπως βεβαιώνουν πλέον πάμπολλες επίσημες στατιστικές.
Εκεί, όμως, που έχουμε πραγματική εκατόμβη δικαιωμάτων είναι οι εργασιακές σχέσεις και οι θεσμοί που προστατεύουν την εργασία από τη δεσπόζουσα θέση του εργοδότη: η παλιά Επιθεώρηση Εργασίας και νυν ΣΕΠΕ αποδυναμώθηκε συστηματικά, τα ωράρια εργασίας διαλύθηκαν, η εργοδοτική αυθαιρεσία γνωρίζει στιγμές δόξας.
Τα όσα έχει πράξει, νομοθετώντας συστηματικά και κατά κύματα, η κυβέρνηση ενάντια στην εργατική τάξη είναι πράγματι πρωτοφανή και χωρίς προηγούμενο στον μισό αιώνα και πλέον της Μεταπολίτευσης. Έχουν, μάλιστα, τόσο επιθετικό και ξεθεμελιωτικό χαρακτήρα, ώστε να προδίδουν μια εμμονή στα όρια του μίσους προς τους εργαζόμενους της χώρας.
