της Ειρήνης Μεσσήνη, Ψυχολόγου – Οικογενειακής Συστημικής Θεραπεύτριας
Η μητρότητα δεν είναι μια ημέρα του χρόνου. Δεν είναι ένας ρόλος που φοριέται, ούτε μια ταυτότητα που δηλώνεται. Είναι μια υπαρξιακή εμπειρία που αγγίζει τις πιο βαθιές πτυχές της ανθρώπινης ψυχής. Δεν αρχίζει με τη γέννηση ενός παιδιού, αρχίζει με την πρώτη στιγμή που μια γυναίκα ανοίγει χώρο μέσα της για έναν άλλο άνθρωπο.
Η μητέρα δεν είναι μόνο εκείνη που γεννά. Είναι εκείνη που φροντίζει, που περιμένει, που υποστηρίζει. Είναι η γυναίκα που μαθαίνει να αντέχει, να παραμένει, να αγαπά χωρίς να ζητά ανταπόδοση. Η μητρότητα είναι μία σχέση απόλυτης προσφοράς αλλά και συνεχούς εσωτερικού διαλόγου: “Είμαι αρκετή; Μπορώ να είμαι παρούσα χωρίς να χάσω τον εαυτό μου;”
Η Μητρότητα ως ψυχοκοινωνική διεργασία
Η μετάβαση στη μητρότητα είναι μια βαθιά ψυχοσωματική και ψυχοκοινωνική διεργασία. Η ψυχική κατάσταση της μητέρας παίζει καθοριστικό ρόλο στη συναισθηματική ανάπτυξη και τη ρύθμιση του παιδιού. Ένα παιδί που νιώθει ότι η μητέρα του είναι καλά, ασφαλής και παρούσα, αναπτύσσει εσωτερική σταθερότητα και εμπιστοσύνη στη ζωή.
Συχνά, πίσω από την εικόνα της μητέρας ως σύμβολο αγάπης και δύναμης, υπάρχει μια πιο σιωπηλή πραγματικότητα μια εμπειρία ευαλωτότητας, μια αναδόμηση του είναι. Η μετάβαση στη μητρότητα συνοδεύεται από αμφιβολία, μοναξιά, εσωτερικές συγκρούσεις. Είναι η διάλυση και αναδόμηση μιας ταυτότητας. Δεν υπάρχει πια μόνο η γυναίκα. Υπάρχει η μητέρα-γυναίκα. Και σε αυτή τη συνάντηση, κάτι καινούργιο γεννιέται, μαζί με το παιδί.
Η αληθινή μητέρα δεν είναι τέλεια. Είναι εκείνη που κάνει λάθη και το παραδέχεται. Που προσπαθεί ξανά. Που επιτρέπει στον εαυτό της να ξεκουραστεί, να ζητήσει βοήθεια, να είναι ευάλωτη. Δεν αγαπά λιγότερο επειδή κουράζεται. Αγαπά πιο ουσιαστικά, γιατί παραμένει αφοσιωμένη ακόμα και όταν δυσκολεύεται.
Και εδώ βρίσκεται μια αλήθεια που συχνά παραβλέπεται, για να είναι καλά τα παιδιά, χρειάζεται πρώτα να είναι καλά η μητέρα τους. Η συναισθηματική διαθεσιμότητα, η σταθερότητα, η τρυφερότητα, όλα αυτά δεν προκύπτουν από καθήκον, αλλά από μια ψυχική κατάσταση ισορροπίας. Μια μητέρα που είναι εξαντλημένη, αγχωμένη ή μόνη, δυσκολεύεται να είναι παρούσα με τον τρόπο που το παιδί χρειάζεται. Η φροντίδα της μητέρας είναι φροντίδα για το παιδί, με τον πιο άμεσο και βαθύ τρόπο.
Η μητρότητα δεν έχει μόνο γυναικεία μορφή. Είναι σχέση. Είναι στάση ζωής. Είναι η πρόθεση να είσαι γη για κάποιον άλλον, να του προσφέρεις ασφάλεια για να ριζώσει και φτερά για να πετάξει.
Αυτή την Ημέρα της Μητέρας, ας αφήσουμε τις επιφανειακές ευχές. Ας κοιτάξουμε τις μητέρες με την προσοχή που τους αξίζει. Όχι μόνο για όσα κάνουν, αλλά για αυτό που είναι. Γιατί κάθε μητέρα είναι ένας κόσμος ολόκληρος και κάθε κόσμος χρειάζεται φροντίδα.
Για τη μητέρα που δίνει τα πάντα:
5 μικρές υπενθυμίσεις με μεγάλη σημασία
1. Δεν χρειάζεται να είσαι τέλεια. Το παιδί σου χρειάζεται εσένα αληθινή, διαθέσιμη, ανθρώπινη.
2. Κούραση δεν σημαίνει αδυναμία. Σημαίνει ότι έχεις δώσει πολλά. Δώσε λίγο και στον εαυτό σου.
3. Ζήτα βοήθεια χωρίς ενοχές. Η δύναμη δεν είναι στο να τα κάνεις όλα μόνη σου, αλλά στο να αναγνωρίζεις τις ανάγκες σου.
4. Μην ξεχνάς τη γυναίκα πίσω από τη μητέρα. Εσύ ήσουν εδώ πριν το παιδί κι έχεις δικαίωμα να συνεχίσεις να υπάρχεις.
5. Ακόμα κι όταν δεν το βλέπεις, κάνεις αρκετά. Ίσως όχι όλα. Αλλά όσα μπορείς. Και αυτό αξίζει.
Η φροντίδα ξεκινά από εσένα. Όχι με ενοχή, αλλά με αγάπη.
Η μητέρα δεν είναι υπερήρωας. Είναι άνθρωπος. Και χρειάζεται και εκείνη αγκαλιά, χώρο, αναγνώριση. Όχι μόνο μία μέρα του χρόνου, αλλά καθημερινά. Χρειάζεται να της πούμε: “Σε βλέπω. Σε εκτιμώ. Ευχαριστώ.” “Είσαι αρκετή!”
Χρόνια πολλά σε όλες τις μητέρες που μεγαλώνουν παιδιά, όνειρα και το μέλλον του κόσμου μας!
