Κάθε χρόνο, στις 8 Μαρτίου, η κοινωνία θυμάται τη γυναίκα. Τα κοινωνικά δίκτυα γεμίζουν ευχές, τα λουλούδια πολλαπλασιάζονται και οι λέξεις «σεβασμός», «δύναμη» και «ισότητα» επαναλαμβάνονται παντού.
Όμως η Ημέρα της Γυναίκας δεν είναι απλώς μια γιορτή. Είναι μια υπενθύμιση της διαδρομής που έχουν κάνει οι γυναίκες για να ακουστεί η φωνή τους, να διεκδικήσουν δικαιώματα, να κατακτήσουν χώρο στην κοινωνία, στην εργασία, στη γνώση, στην πολιτική.
Ωστόσο, μέσα από την εμπειρία ως ψυχολόγος ψυχοθεραπείας, θεωρώ σημαντικό να τονίσουμε πως η ισότητα δεν αφορά μόνο τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία αλλά κάτι πιο βαθύ και ουσιαστικό, τον τρόπο με τον οποίο η ίδια βλέπει τον εαυτό της!
Οι γυναίκες συνήθως μεγαλώνουν με ένα αόρατο φορτίο προσδοκιών. Μαθαίνουν ότι πρέπει να είναι καλές, ευγενικές, υπομονετικές, δοτικές, να φροντίζουν τους άλλους πριν από τον εαυτό τους. Να μη θυμώνουν πολύ. Να μη διεκδικούν πολύ. Να μην είναι «υπερβολικές».
Σταδιακά δημιουργείται μια εσωτερική φωνή που ρωτά συνεχώς:
«Μήπως ζητάω πολλά;»
«Μήπως είμαι υπερβολική;»
«Μήπως δεν αξίζω αρκετά;»
Αυτή η εσωτερική αμφισβήτηση μπορεί να γίνει πιο βαριά από οποιοδήποτε εξωτερικό εμπόδιο. Γιατί περιορίζει την ελευθερία πριν καν υπάρξει σύγκρουση με τον κόσμο.
Στην ψυχολογία γνωρίζουμε ότι η αυτοεκτίμηση δεν είναι κάτι που χαρίζεται. Είναι κάτι που διαμορφώνεται μέσα από τις εμπειρίες, τις σχέσεις και τον τρόπο που μάθαμε να αντιλαμβανόμαστε την αξία μας.
Και εδώ βρίσκεται ένα από τα πιο σημαντικά μηνύματα της Ημέρας της Γυναίκας.
Η πραγματική ισότητα δεν κατακτάται μόνο στην κοινωνία.
Κυρίως χτίζεται μέσα μας, όταν μαθαίνουμε να αναγνωρίζουμε την αξία μας χωρίς ενοχές!!
Όταν μια γυναίκα μπορεί να πει «όχι» χωρίς να νιώθει ενοχή.
Όταν μπορεί να εκφράσει θυμό χωρίς να ντρέπεται.
Όταν μπορεί να διεκδικήσει χώρο χωρίς να φοβάται ότι θα χαρακτηριστεί.
Τότε αρχίζει να διαμορφώνεται μια βαθύτερη μορφή ισότητας. Μια εσωτερική ισότητα με τον ίδιο της τον εαυτό.
Η γυναίκα, όπως κάθε άνθρωπος δε χρειάζεται να είναι τέλεια για να αξίζει. Δεν χρειάζεται να αποδεικνύει συνεχώς τη δύναμή της. Η αξία της δεν μετριέται από το πόσα αντέχει ή πόσο θυσιάζεται.
Μετριέται από το δικαίωμα να υπάρχει όπως είναι: με τις ανάγκες, τις αδυναμίες, τις επιθυμίες και τα όρια της.
Ίσως λοιπόν η πιο ουσιαστική γιορτή της γυναίκας να μην είναι τα λουλούδια ή οι ευχές. Ίσως να είναι εκείνη η στιγμή που μια γυναίκα σταματά να αμφισβητεί την αξία της και αρχίζει να την αναγνωρίζει.
Και εκεί ξεκινά η πραγματική αλλαγή μιας κοινωνίας που σέβεται τον εαυτό της!
Η αξία δεν μετριέται από το πόσο αντέχουμε,αλλά από το πόσο αυθεντικά ζούμε!
Χρόνια πολλά σε όλες τις γυναίκες που αγωνίζονται, που δημιουργούν και που συνεχίζουν να ανοίγουν δρόμους ώστε να έρθει εκεί η στιγμή που η γυναίκα δε θα χρειάζεται να πάρει άδεια για να είναι ο εαυτός της και δε θα χρειάζεται να θυσιάζεται για να αποδείξει ότι αξίζει!!
*Ειρήνη Μεσσήνη – Ψυχολόγος
