FOLLOW US: facebook facebook

Είναι κάτι ψυχές…: Το συγκινητικό κείμενο ενός εκπαιδευτικού

«Τα διαφορετικά παιδιά τριανταφυλλιές με αγκάθια»

Είναι κάτι ψυχές, τρυφερές και λεπτές, σαν κλωστές τυλιγμένες σ’ αδράχτι,

 σε γυρνούν απαλά, σε μεθούν σιωπηρά, σε γεμίζουν με πείσμα και άχτι…

Είναι κάτι ψυχές, σα μικρές πινελιές ζωγραφιάς που δεν έχει τελειώσει,

 λείπουν λίγα ακριβά των χρωμάτων νερά, για να δώσουν του τόπου τη γνώση…

Είναι κάτι παιδιά που είναι διαφορετικά από τα άλλα. Μοιάζουν με τριανταφυλλιές. Μια τριανταφυλλιά έχει πανέμορφα λουλούδια μα έχει και αγκάθια. Αγκάθια για να την προστατεύουν από τα αλόγιστα χέρια.

Η τριανταφυλλιά θέλει να συλλέξουμε τα λουλούδια της, αλλιώς δεν θα άφηνε τόσες αποστάσεις ανάμεσα στα αγκάθια. Δεν θέλει, όμως, αυτό να συμβεί απότομα, γιατί τότε μπορεί χάσει κάποια από τα χρωματιστά της πέταλα και να την αναγκάσουμε να μας τρυπήσει με τα αγκάθια της. Έτσι είναι και αυτά τα διαφορετικά παιδιά για τα οποία θα διαβάσετε παρακάτω.

Τα εσωστρεφή παιδιά

Όλοι οι εκπαιδευτικοί έχουμε συναντήσει παιδιά που ενώ αποδίδουν στα μαθήματα είναι σιωπηλά μέσα στην τάξη. Είναι πολύ χαμηλών τόνων. Και εμείς οι εκπαιδευτικοί φτάνουμε στο σημείο να τρελαίνουμε τους γονείς λέγοντάς τους ότι το παιδί είναι πολύ κλειστό και αντικοινωνικό. Και οι γονείς αγωνιούν πως θα τα καταφέρει αυτό το παιδί στην κοινωνία και πολλές φορές το τρέχουν σε ψυχολόγους. Γιατί να μην τους πούμε ότι το παιδί είναι απλά χαμηλών τόνων όπως είναι τόσοι πολλοί ισορροπημένοι άνθρωποι γύρω μας;

Ότι η εσωστρέφεια μπορεί να είναι ένα τεράστιο πλεονέκτημα αφού μπορεί να μεταφράζεται ως μεγαλύτερη συγκέντρωση, μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα και αυτοπειθαρχία, στοιχεία που πολλοί πετυχημένοι στην ζωή τους άνθρωποι χρειάζονται; Και κάπως έτσι η ιδιαιτερότητα αντιμετωπίζεται πλέον ως μειονέκτημα. Και εκεί που δεν υπήρχε πρόβλημα το δημιουργούμε.

Παιδιά εγκλωβισμένα στην εικόνα τους ως άριστοι μαθητές

Υπάρχουν παιδιά που έχουν μάθει να λειτουργούν μόνο μέσα στο πλαίσιο της απόδοσης στα μαθήματα και που έξω από αυτό νιώθουν σαν ψάρια έξω από τα νερά τους. Που τον θησαυρό της ψυχής τους τον κρατάνε ερμητικά κλεισμένο σε σεντούκι, με λουκέτο την βαθμοθηρία. Που δυσανασχετούν όταν διακόπτεται το μάθημα από ένα αστείο ή μια συζήτηση και που καταρρέουν στην πρώτη μη άριστη βαθμολογία. Και εμείς οι εκπαιδευτικοί τις περισσότερες φορές με τη στάση μας ενισχύουμε αυτή τη μονοσήμαντη ιδέα που έχουν για τον εαυτό τους με αποτέλεσμα να μοιάζουν με σχοινοβάτες χωρίς προστατευτικό δίχτυ από κάτω.

Βλέπετε, φροντίδα από τους εκπαιδευτικούς δεν χρειάζονται μόνο οι αδύναμοι μαθητές, αλλά κάποιες φορές και οι δυνατοί, για άλλους βέβαια λόγους. Οφείλουμε να τους δώσουμε να καταλάβουν ότι είναι πολύ περισσότερα πράγματα από άριστοι μαθητές. Ας συνειδητοποιήσουμε ότι είναι πολύ σημαντικό για την ισορροπία αυτών των παιδιών να μπορεί το μυαλό τους να ξεφεύγει μερικές φορές από τα μαθήματα.

Τα αόρατα παιδιά

Υπάρχουν παιδιά που μοιάζουν… αόρατα και που οι εκπαιδευτικοί πολλές φορές δεν γνωρίζουν ούτε τα ονόματά τους. Είναι αδύναμοι μαθητές και έχουν αποδεχτεί την μοίρα τους, να υπάρχουν στις χαραμάδες της σχολικής πραγματικότητας. Με ανύπαρκτη αυτοεκτίμηση. Έρχονται στο σχολείο κάθε πρωί και σχολάνε χωρίς, πολλές φορές, να τους έχει απευθύνει κάποιος έστω και μια φορά τον λόγο.

Φοράνε το προσωπείο της απάθειας αλλά η σιωπή τους είναι εκκωφαντική: «Είμαι και εγώ εδώ!!». Εδώ οι εκπαιδευτικοί πρέπει να σκύψουν, όπως κάνουμε όταν κάποιος θέλει σήκωμα. Να τα κοιτάξουμε βαθιά μέσα στα μάτια και ακόμα και αν αυτά θα σαστίσουν να τους δείξουμε ότι έχουν για εμάς την ίδια αξία με όλα τα άλλα παιδιά. Και με την καλή έννοια «να μην τα ξαναφήσουμε ποτέ στην ησυχία τους».

Tα παιδιά των πίσω θρανίων

Υπάρχουν και κάποια άλλα παιδιά που συνήθως κάθονται στα πίσω θρανία. Αυτά, σε αντίθεση με τα αόρατα παιδιά, κάνουν έντονη την παρουσία τους. Κάνουν φασαρία, μιλάνε, δεν προσέχουν. Είναι πονοκέφαλος για τους εκπαιδευτικούς και για αρκετούς από τους συμμαθητές τους. Οι εκπαιδευτικοί συνήθως καταφεύγουν σε αυστηρές μεθόδους πειθάρχησης των παιδιών αυτών.

Υπάρχει ένα μυστικό ώστε να προσανατολίσουμε το διάχυτο δυναμικό των παιδιών αυτών. Λέγεται ενδιαφέρον. Θέλουν πολύ κουβέντα τα παιδιά αυτά. Ακούνε και νιώθουν, ας δείχνουν το αντίθετο. Αυτές οι τριανταφυλλιές είναι άγριες, έχουν περισσότερα αγκάθια από άλλες, αλλά μην αμφιβάλετε ούτε για λίγο ότι λαχταρούν να μας αρέσουν τα άνθη τους.

Αντί επιλόγου: Εκπαιδευτικοί σαν επίμονοι κηπουροί

Το σχολείο οφείλει να καλλιεργεί στα παιδιά τις δύο βασικότερες, κατά τη γνώμη μου, αξίες της παιδαγωγικής: την μοναδικότητα και την δυνητικότητα, το «αξίζω» και το «μπορώ», δηλαδή. Πως κάθε παιδί είναι μοναδικό και δεν πρέπει να υπάρχουν πρότυπα και πως κάθε παιδί μπορεί μέσω της εκπαίδευσης να καλλιεργήσει ή να αλλάξει κάποιες πλευρές του αρκεί να το θέλει βαθιά. Αρκεί να το θέλει το ίδιο, όχι με την επιβολή.

Τα διαφορετικά παιδιά, σαν αυτά που περιγράψαμε παραπάνω, στο μόνο που διαφέρουν από τα άλλα παιδιά είναι ότι χρειάζονται διαφορετικότερη φροντίδα. Εμείς οι εκπαιδευτικοί οφείλουμε να αποδεχόμαστε όλα τα παιδιά όπως είναι και να δίνουμε την επιλογή της αλλαγής τους στα ίδια. Σαν επίμονοι κηπουροί θα πρέπει να φροντίζουμε τις τριανταφυλλιές μας να τις βλέπει ο ήλιος, να έχουν νερό και χώμα καλό, να τις κλαδεύουμε συχνά για να «πάρουν απάνω τους».

Δεν μπορούμε, όμως, εμείς να αποφασίσουμε τι χρώμα ή μέγεθος λουλούδια θα βγάλουν. Δουλειά των εκπαιδευτικών δεν είναι να λέμε στους μαθητές μας ποιοι είναι, ούτε ποιοι θα θέλαμε να είναι αλλά να τους βοηθήσουμε να ανακαλύψουν ποιοι θέλουν να γίνουν. Φυσικά αυτό προϋποθέτει έντονη προσωπική σχέση και επικοινωνία. Πρέπει να τους μιλάμε. Και αν κάποιοι γυρίσουν και μας πουν τρελούς που μιλάμε στις τριανταφυλλιές μας να τους απαντήσουμε με χαμόγελο: «απορώ που δεν ξέρετε ότι έχει αποδειχτεί πως μπορούν να αισθάνονται».

Σχετικά Αρθρα

author@proini.news



Αφήστε μια απάντηση