Γράφει ο Πάνος Παρασκευάκος

Στον τοίχο της Καισαριανής, μέσα στα κυπαρίσσια,
ορθώνετε, αντρώνετε, μορφή παλικαρίσια.
Μοιάζει σαν γιος της Παναγιάς, σαν Διγενής Ακρίτας,
του Λεωνίδα μαχητής και νικητής της ήττας.

Τ’ άσπρο του πουκάμισο, τα στήθη δεν χωρά,
το έβγαλε, τ’ ανέμιζε σαν σπόρο σε σπορά.
Σαν μια παντιέρα κόκκινη, σαν φάρο φωτεινό,
για ν’ έχει στήθη λεύθερα, σε στόχο ζωντανό.

Και εκεί που όλοι νόμιζαν, ότι θα γονατίσει,
στήνει χορό λεβέντικο, τον χάρο να ξορκίσει.
Για τον ρυθμό, κτυπά καρδιά, στης μουσικής τις νότες,
που σαν ταξίμι μπουζουκιού, τρομάζει τους προδότες.

Και σαν Ακρίτας Διγενής, σε μαρμαρένιο αλώνι,
μ’ ένα τρικούβερτο χορό, ψυχή απελευθερώνει.
Είναι Ζεμπέκικος χορός, χορός για παλικάρια,
εκεί που σμίγει το μυαλό, με της ψυχής τα χνάρια.

Πίσω του μπαίνουν στο χορό, διακόσια παλληκάρια,
έχουν τα χέρια τους ψηλά, συνείδηση καθάρια.
Με μια φωνή στεντόρεια, τον Εθνικό μας Ύμνο,
με τα τραγούδια του ΕΑΜ, εγείρανε για ύπνο.

18-02-2026