Είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι στα ζητήματα που απασχολούν τους πολίτες εδώ και πάνω από δύο χρόνια είχε εγκατασταθεί στην κορυφή, με μεγάλη διαφορά από το επόμενο, το ζήτημα της οικονομίας και της ακρίβειας. Ασφαλώς, ως συνέπεια της πληθωριστικής κρίσης, που στην Ελλάδα απέκτησε ενδογενή χαρακτηριστικά και απομειώνει την αγοραστική δύναμη των πολιτών.
Ωστόσο, το τελευταίο διάστημα η απόσταση αυτή έχει μειωθεί, καθώς βρίσκουμε πλέον αυξημένες αναφορές στην «κρίση θεσμών». Δίπλα στις υλικές συνθήκες της ατομικής ζωής μπαίνουν και οι θεσμικές προϋποθέσεις του συλλογικού βίου.
Μια συνολική αμφισβήτηση των θεσμών. Δεν είναι η πρώτη φορά που μιλάμε για κρίση εμπιστοσύνης. Όμως τώρα αποκτά χαρακτήρα επείγοντα, καθώς οι ενδείξεις είναι πολλές και σωρευτικές. Εάν η εμπιστοσύνη προς θεμελιώδεις θεσμούς της πολιτείας μας διαρρηγνύεται, μήπως αυτό σημαίνει ότι τίθεται σε αμφισβήτηση το κοινωνικό συμβόλαιο που είχαμε συνάψει και διαρκώς ανανεώναμε από τη μεταπολίτευση;
