Δεν είναι φυσικά η πρώτη και -φοβόμαστε- ούτε η τελευταία φορά που κόμματα ακροδεξιών αποκλίσεων χρησιμοποιούν την τέχνη κυριολεκτικά ως αιχμή του δόρατός τους, είτε για να «συστηθούν» ευρέως είτε για να προπαγανδίσουν επικοινωνιακά την αφοσίωσή τους στα… χρηστά ήθη. Ταυτόχρονα για να δημιουργήσουν εύκολα θόρυβο στον δημόσιο χώρο, να αυτοδιαφημιστούν και ν’ ανοίξουν τον δρόμο προς τον περιορισμό της ελευθερίας της έκφρασης.

Σ’ αυτήν ακριβώς τη μέθοδο απέναντι στην τέχνη πάντα με τον ίδιο οίστρο και με παρόμοια δημόσια λεκτική ή και πραγματική βία έχουν διακριθεί στο παρελθόν κατ’ εξοχήν η Χρυσή Αυγή αλλά και ο πάλαι ποτέ ΛΑΟΣ του Γιώργου Καρατζαφέρη

Όσο για τη Νίκη, το περιστατικό της Εθνικής Πινακοθήκης  είναι η τέταρτη φορά που παρεμβαίνει τόσο βίαια στον χώρο της τέχνης, έναντι του οποίου είχε φροντίσει να δείξει τις διαθέσεις της από τις πρώτες ημέρες της παρουσίας του κόμματος στη Βουλή.