Φέτος ήταν η σειρά της Αττικοβοιωτίας.
Τέσσερις ημέρες ήταν αρκετές για να γίνει η περιοχή κρανίου τόπος.
Και τώρα μετράμε τις πληγές.
Ήδη, όπως λένε, έπιασαν δουλειά με εντατικούς ρυθμούς τα κυβερνητικά κλιμάκια.
Αντί να περηφανεύεται το κράτος για όσα κάνει πριν από την καταστροφή, περηφανεύεται για την επάρκεια που δείχνει —όπως ισχυρίζεται— πάνω στα αποκαΐδια.
Ακούσαμε για επιτάχυνση των διαδικασιών εκτίμησης των ζημιών και απόδοσης των αποζημιώσεων στους πληγέντες.
Ξέρουν πολύ καλά τι σημαίνει «κανονικός ρυθμός» για το Δημόσιο, γι’ αυτό τονίζουν και επαναλαμβάνουν ότι σε αυτή την περίπτωση οι διαδικασίες θα επιταχυνθούν.
Έτσι, οι πληγέντες, όπως λένε, θα πάρουν γρήγορα:
— το έκτακτο επίδομα,
— την επιδότηση ενοικίου.
Παράλληλα, θα κάνουν ό,τι μπορούν ώστε να κατεδαφιστούν γρήγορα τα κατεστραμμένα σπίτια και να δοθούν χρήματα για να ξαναχτιστούν.
Με άλλα λόγια, σκέτη κοσμογονία μετά την καταστροφή…
Λίγο ακόμη και οι κυβερνώντες θα μας πουν ότι είναι τυχεροί οι πληγέντες με τόσα χρήματα που θα πάρουν.
Κάποιοι, σε όλη αυτή την ιστορία, το μόνο που βλέπουν είναι ο τζίρος που θα κινηθεί και ήδη περιμένουν να πάρουν το μερίδιό τους.
Κατεδαφίσεις, χτισίματα, αναδασώσεις και έχει ο Θεός…
Κάποιοι μιλούν για τον «καπιταλισμό της καταστροφής» και, με αυτή τη λογική, και αυτή η καταστροφή θα δημιουργήσει ευκαιρίες και θα δώσει θετικά νούμερα ανάπτυξης, για τα οποία οι κυβερνητικοί αστέρες κάποια στιγμή θα περηφανεύονται.
Δεν είναι η πρώτη φορά που βιώνουμε μια τέτοια καταστροφή και, λίγο πολύ, γνωρίζουμε την εξέλιξη των πραγμάτων από εδώ και πέρα.
Κάποιες εξαγγελίες θα μείνουν εξαγγελίες και κάποιες χρηματοδοτήσεις θα χαθούν κάπου στη διαδρομή.
Συνηθισμένα πράγματα.
Κανένα πρόβλημα…
Και όσο για την οικολογική καταστροφή, εκεί τα πράγματα είναι δυστυχώς απολύτως κωμικοτραγικά.
Κλαίνε και οδύρονται, κατά κανόνα, αυτοί που έχουν καταστρέψει τα πάντα χωρίς να χρειαστεί καν να βάλουν φωτιά.
Είναι όλοι αυτοί που, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, επενδύουν στην καταστροφή του περιβάλλοντος και το θυμούνται μόνο όταν οι ίδιοι βλάπτονται οικονομικά από ενέργειες άλλων.
Φυσικά, και σε αυτή την περίπτωση, δεν περιμένουμε από την κυβέρνηση να κάνει κάτι ουσιαστικό για το περιβάλλον.
Και όταν έχεις δει τη διαχείριση που έχει κάνει σε αντίστοιχες περιπτώσεις, εύχεσαι αυτή τη φορά να μην κάνει τίποτα.
Καλύτερα να αφήσουν τη φύση να βρει μόνη της μια νέα ισορροπία και να μείνουν οι «ειδικοί» στα γραφεία τους και στα τηλεοπτικά παράθυρα…
