Η εργατική τραγωδία στα Τρίκαλα μας συγκλονίζει. Άνθρωποι πήγαν στη δουλειά τους και δεν επέστρεψαν ποτέ στο σπίτι. Είναι κάτι το αδιανόητο.
Εκφράζουμε τα συλλυπητήριά μας στις οικογένειες των θυμάτων και τους συναδέλφους τους. Γνωρίζουμε ότι τίποτα δεν μπορεί να απαλύνει τον πόνο τους. Η σκέψη μας είναι μαζί τους, όπως, επίσης, είναι στους τραυματίες, για τους οποίους ευχόμαστε γρήγορη ανάρρωση και σύντομα να είναι καλά.
Η θλίψη και το πένθος κυριαρχούν. Δεν αρκεί, όμως, μόνο να θρηνούμε. Οι εργατικές τραγωδίες δεν είναι ούτε μοιραίες, ούτε αναπόφευκτες. Δεν είναι μια «κακή στιγμή» ή ένα απλό «ατύχημα». Αντίθετα, είναι το αποτέλεσμα της διαρκούς -τα τελευταία χρόνια- υποβάθμισης της ασφάλειας στην εργασία, της αύξησης του εργασιακού φόρτου, των ελλιπών ελέγχων. Είναι το αποτέλεσμα επιλογών που βάζουν το κέρδος πάνω από την ανθρώπινη ζωή.
Τα εργατικά ατυχήματα στη Χώρα αυξάνονται ραγδαία. Πριν από 2 μήνες, είχαμε εκφράσει με κοινοβουλευτική παρέμβασή μας έντονες ανησυχίες, ζητώντας ενίσχυση των ελέγχων και των μέτρων πρόληψης στους εργασιακούς χώρους. Για να φτάσουμε στο σήμερα, όπου οι εργαζόμενες και οι εργαζόμενοι φοβούνται περισσότερο από ποτέ. Φοβούνται μήπως είναι τα επόμενα θύματα. Αυτό, πρέπει να σταματήσει.
Οι ανθρώπινες ζωές δεν είναι άψυχοι αριθμοί. Οφείλουμε ως κοινωνία και ως πολιτεία να πούμε ένα ηχηρό «φτάνει πια, ως εδώ». Πρέπει να κάνουμε πράξη το αυτονόητο: να εγγυηθούμε την ασφάλεια όλων των εργαζομένων, με πρόληψη, ελέγχους και ενίσχυση των εργασιακών δικαιωμάτων.
Η τραγωδία στα Τρίκαλα δεν πρέπει να ξεχαστεί. Το χρωστάμε στους συνανθρώπους μας που χάθηκαν τόσο άδικα. Το χρωστάμε σε όλες και όλους που αγωνίζονται καθημερινά για το μεροκάματο/νυκτοκάματο και απαιτούν εργασία με πραγματική ασφάλεια και αξιοπρέπεια. Γιατί, το να επιστρέφει κάθε άνθρωπος από τη δουλειά του ασφαλής, είναι απαράβατο και αυτονόητο δικαίωμα. Να προστατεύσουμε αυτό το δικαίωμα με κάθε τρόπο.
