Τα βασικά ζητήματα που αντιμετωπίζουν τα άτομα με αναπηρία, χρόνιες ή/και σπάνιες παθήσεις και οι οικογένειές τους αναδεικνύει με κοινοβουλευτική του παρέμβαση ο Διονύσης Καλαματιανός. Ο Ηλείος Βουλευτής κατέθεσε ως αναφορά προς τους Υπουργούς Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, Υγείας, Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού, την επιστολή της Περιφερειακής Ομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία Δυτικής Ελλάδας και Νοτίων Ιονίων Νήσων (ΠΟΜΑμεΑ Δ.Ε & Ν.Ι.Ν), ζητώντας να λάβουν, μεταξύ άλλων, ξεκάθαρη θέση επί σχετικών προτάσεων και διεκδικήσεων του αναπηρικού κινήματος.
Σε δήλωσή του, ο Διονύσης Καλαματιανός επισημαίνει τα εξής:
«Η καθημερινότητα για χιλιάδες άτομα με αναπηρία, χρόνιες ή/και σπάνιες παθήσεις και τις οικογένειές τους παραμένει ένας διαρκής αγώνας. Πιστεύουμε ότι συμπερίληψη και η ποιότητα ζωής δεν είναι ζητήματα φιλανθρωπίας. Είναι ζητήματα δημοκρατίας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Είναι τα μέτρα με τα οποία κρίνεται αν μια κοινωνία σέβεται πραγματικά την ισότητα ή αν απλώς τη διακηρύσσει στα χαρτιά.
Η συμπερίληψη απαιτεί όλοι οι πολίτες να έχουν πλήρη δικαιώματα. Απαιτεί την καθολική προσβασιμότητα στον δημόσιο χώρο, στα μέσα μεταφοράς, στην ψηφιακή διακυβέρνηση, στην κοινωνική ζωή. Απαιτεί ένα δημόσιο σχολείο με σύγχρονες κτηριακές εγκαταστάσεις που να χωρά όλα τα παιδιά, με στήριξη της ειδικής αγωγής, επαρκές προσωπικό και πραγματική ένταξη, όχι απομόνωση. Απαιτεί μια στιβαρή δημόσια υγεία, πλήρως στελεχωμένη, με εξειδικευμένο προσωπικό, με αναβαθμισμένες υποδομές. Απαιτεί ένταξη στην αγορά εργασίας με ίσες ευκαιρίες, με αξιοπρεπείς δουλειές και μισθούς.
Παράλληλα, δεν πρέπει να λησμονούμε ότι χιλιάδες οικογένειες εξαντλούνται σωματικά, ψυχικά και οικονομικά για να καλύψουν κενά που θα έπρεπε να καλύπτει ένα σύγχρονο κοινωνικό κράτος. Είναι οικογένειες που ζουν με τον διαρκή φόβο του “τι θα γίνει όταν εγώ δεν θα υπάρχω”. Επομένως, η έμπρακτη στήριξη των οικογενειών, μεταξύ άλλων με υποστήριξη και συμβουλευτική, είναι μια κρίσιμη αναγκαιότητα. Στη βάση αυτή, κεντρικός πυλώνας μιας δίκαιης πολιτικής για τα ΑμεΑ πρέπει να είναι η αποϊδρυματοποίηση και η ανεξάρτητη διαβίωση. Και αυτό προϋποθέτει επαρκείς κοινωνικές υπηρεσίες με περαιτέρω ανάπτυξη Στεγών Υποστηριζόμενης Διαβίωσης.
Μια κοινωνία που πιστεύει και κάνει πράξη τη συμπερίληψη και τη προσβασιμότητα, είναι μια κοινωνία δικαιότερη προς όλες και όλους. Για αυτό θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι η πραγματική ισότητα να γίνει πράξη.»
