Ένα ποίημα της Χρυσούλας Νικολοπούλου*

Ήρεμα φίλε μου.

Περνούν οι χρόνοι σου και ξέρω

ότι έχεις γευτεί το θυμικό σου.

Τώρα είναι η ώρα για ηρεμία.

Ήσυχα φίλε μου.

Μπορείς να ακούσεις την ησυχία,

το ακούω στις σιωπές σου.

Δεν είναι εποχές αυτές για λόγια .

Δεν είναι εποχές αυτές για καιρούς

Μόνο για ησυχία .

Κάνε ησυχία.

Και άκου, πως θα περάσουν

και εκείνα τα χρόνια τα άλλα.

Και γεύσου, γιατί δεν τρως;

Μήπως πεινάς κι έχει χαλάσει η γεύση σου;

Και ντρέπεσαι να μου το πεις;

Μυρίζεις τοίχους από υγρασία

και η μύτη και η περιέργειά σου

Χαλάει τις αφίσες.

Σου ‘χα πει μη χώνεις τη μύτη σου.

Μια ζωή περίεργος ήσουν

το ξέρω -σε μαθα τώρα πια.

Έτσι κι αλλιώς τώρα είναι αργά

-περάσαν τα χρόνια της ηρεμίας –

Και τα ζήσαμε έτσι ήρεμα.

Μες τις σιωπές σου γεννήθηκαν

όλα μου τα όνειρα.

Μες το σφραγισμένο από φόβο στόμα σου

βλέπω λευκούς αφρούς να το τρυπάνε.

Κάθε φυσαλίδα μου ψιθυρίζει

τα λόγια και τις σιωπές σου.

Κοιτάς τα χέρια μου και με μετράς

στους χρόνους που ήμουν απούσα.

Και με παίζεις σε τραπέζια

που δεν ήμουν ποτέ καλεσμένη.

Πήγαινε να βρεις τη μάνα σου,

Ακόμη σε περιμένει.

Περπατήσαμε μες τη ζωή σα γάτες

και τώρα κρυβόμαστε σα τα ποντίκια.

Τώρα ούτε να μιλήσουμε μπορούμε.

Τώρα ούτε να φωνάξουμε τολμάμε.

Χάθηκε η ζωή μας μες την ησυχία.

Ήρεμα φίλε μου-οι χρόνοι μας προσπέρασαν.

*Η Χρυσούλα Νικολοπούλου, με καταγωγή από τον Πύργο είναι φοιτήτρια Φιλοσοφικής στο Ρέθυμνο. Το ποίημα γράφτηκε εν μέσω εξεταστικής περιόδου…