Χαμόγελα, αγκαλιές, συγκίνηση και αναμνήσεις 35 χρόνια μετά

Μια συγκινητική συνάντηση των αποφοίτων του 1991 του 2ου Γ.Ε.Λ Πύργου στο Επαρχείο

Τα ρολόγια γύρισαν τρεις δεκαετίες πίσω και η συγκίνηση χτύπησε κόκκινο το βράδυ της Κυριακής 16 Αυγούστου…Μετά από 35 ολόκληρα χρόνια, το «κουδούνι» της αναδρομής χτύπησε ξανά για τους αποφοίτους του 1991 του 2ου Γενικού Λυκείου Πύργου. Το «Επαρχείο» στην Κεντρική Πλατεία γέμισε από σφιχτές αγκαλιές, δάκρυα χαράς και πειράγματα, με παλιούς συμμαθητές.

Η σπουδαία αυτή γιορτή, που πήρε σάρκα και οστά χάρη στο μεράκι της Ολυμπίας Γιαννακοπούλου, της Χριστίνας Λαμπροπούλου και της Νάνσυς Γενοβέζου, απέδειξε ότι κάποιες φιλίες μένουν ανεξίτηλες στο πέρασμα του χρόνου.

Η ατμόσφαιρα φορτίστηκε ακόμα περισσότερο όταν στον χώρο άρχισαν να καταφθάνουν και αγαπημένοι καθηγητές εκείνης της περιόδου, η Γιολάντα Αποστολοπούλου, ο Γεώργιος Κομιώτης, ο Γιώργος Νικολακόπουλος, η Χαρά Παπαδοπούλου και η Κατερίνα Παρασκευοπούλου έδωσαν άλλο χρώμα στην όμορφη βραδιά.

Η παρουσία των ανθρώπων που τους καθοδήγησαν στα μαθητικά τους χρόνια σκόρπισε κύματα ενθουσιασμού, με τους παλιούς συμμαθητές να γίνονται και πάλι «μαθητές» για λίγο, προσφέροντάς τους θερμές αγκαλιές και ένα μεγάλο «ευχαριστώ».

Για την ξεχωριστή αυτή βραδιά μιλάει η Χριστίνα Λαμπροπούλου, καθηγήτρια ιταλικών και διευθύντρια των Κέντρων Ξένων Γλωσσών Λαμπροπούλου, η οποία είναι μία εκ των συμμαθητριών που διοργάνωσαν την όμορφη συνάντηση.

Ξανά μαζί… 35 χρόνια μετά

Υπάρχουν κάποιες βραδιές που δεν θέλεις να τελειώσουν…

Γιατί δεν είναι απλώς μια συνάντηση. Είναι μια επιστροφή σε ένα κομμάτι της ζωής σου που νόμιζες πως έχει περάσει, αλλά τελικά ήταν πάντα εκεί.

Χθες το βράδυ, στην πλατεία του Πύργου, στο Επαρχείο, 35 χρόνια μετά την αποφοίτησή μας από το 2ο Λύκειο Πύργου, το 1991, βρεθήκαμε ξανά. Συμμαθητές και συμμαθήτριες από όλα τα τμήματα της Γ΄ Λυκείου. Πρόσωπα που κάποτε βλέπαμε κάθε μέρα και σήμερα η ζωή μάς είχε σκορπίσει σε διαφορετικούς δρόμους.

Κι όμως, όταν συναντηθήκαμε, ήταν σαν να μην είχε περάσει ο χρόνος. Σαν να γύρισε για λίγο πίσω το ρολόι και να βρεθήκαμε ξανά εκεί… στα θρανία μας, στα διαλείμματα, στις παρέες, στα γέλια, στα όνειρα που τότε μας φαίνονταν τόσο μεγάλα.

Και αυτή η βραδιά ξεκίνησε από μια σκέψη…

Μαζί με την παιδική μου φίλη, την Ολυμπία Γιαννακοπούλου και τη συμμαθήτριά μας, τη Νάνσυ Γενοβέζου, το σκεφτήκαμε, το ονειρευτήκαμε, το συζητήσαμε… και τελικά το οργανώσαμε.

Γιατί κάποια όνειρα, όταν τα μοιράζεσαι με ανθρώπους που κουβαλούν τις ίδιες αναμνήσεις, βρίσκουν τον τρόπο να γίνουν πραγματικότητα.

Και έτσι, μια ιδέα που γεννήθηκε ανάμεσα σε τρεις φίλες έγινε μια βραδιά που ένωσε ξανά μια ολόκληρη παρέα ανθρώπων, ύστερα από 35 ολόκληρα χρόνια.

Και μέσα σε όλη αυτή τη συγκίνηση, είχαμε κοντά μας κάποιους από τους καθηγητές μας,όσους καταφέραμε σε πρώτη φάση να επικοινωνήσουμε. Τον κ. Γιώργος Νικολακόπουλος, την κ. Κατερίνα Παρασκευοπούλου, την κ. Γιολάντα Αποστολοπούλου, τον κ. Γεώργιο Κομιώτη και την κ. Χαρά Παπαδοπούλου.

Τους ανθρώπους που τότε στέκονταν απέναντί μας στην τάξη και χθες στέκονταν δίπλα μας, μαζί μας, σαν ένα κομμάτι εκείνης της εποχής που επέστρεψε για λίγο στο παρόν.

Και στις 9 ακριβώς… χτύπησε το κουδούνι.

Το ίδιο κουδούνι που κάποτε σήμαινε «μάθημα», «διάλειμμα», «ώρα να φύγουμε».

Χθες όμως σήμανε κάτι άλλο.

Σήμανε επιστροφή.

Οι φωτογραφίες άρχισαν να περνούν μπροστά μας και μαζί τους πέρασαν ξανά τα χρόνια. Νεανικά πρόσωπα, χαμόγελα, παρέες… άνθρωποι που ίσως χρειαστήκαμε λίγα δευτερόλεπτα για να αναγνωρίσουμε, αλλά τους αναγνωρίσαμε τελικά με έναν τρόπο που δεν χρειάζεται μάτια.

Με την καρδιά.

Και μετά ήρθε εκείνη η στιγμή που κανείς μας δεν περίμενε ότι θα μας συγκινούσε τόσο.

Άνοιξε το παλιό μαθητολόγιο και ακούστηκαν ξανά, ένα ένα, τα ονόματά μας.

Όπως τότε.

Παρουσίες και απουσίες…

Μόνο που αυτή τη φορά, ανάμεσα στα ονόματα, υπήρχαν και κάποιοι συμμαθητές μας που δεν είναι πια εδώ.

Και εκεί, για λίγο, τα χαμόγελα πάγωσαν.