Γράφει η Αστάθεια
Η μεσήλιξ πλέον Εσθήρ βγήκε από μια “μικροϊστορία της…στιγμής”*, πελαγωμένη στις σημειώσεις της για την Καθαροδευτέρα όταν το φάντασμα της γιαγιάς Γαλάτειας φώτισε το σκοτεινό παγωμένο γραφείο. Δεν τρόμαξε αλλά γαλήνεψε με την τρυφερή αφήγηση της γιαγιάς…
Συνοπτικά ανέφερε ότι η Καθαρά Δευτέρα σηματοδοτεί τη μετάβαση σε μια εποχή πνευματικής ανάτασης (σημειωτέον το πέταγμα του χαρταετού) με την εγκράτεια και την συχώρεση μέχρι το Άγιο Πάσχα.
Όλα τα λαγήνια κι οι μαρμίτες θα έχουν καθαριστεί από τα λίπη της κρεοφαγίας ώστε ο οργανισμός να καθαίρεται και να αφεθεί στην πνευματική διαδρομή μέχρι το Πάσχα.
Είναι μια μέρα “αλάδωτη”… χωρίς τσουκάλια να μοσχοβολάνε, άλλα πιθανόν να νεροβράζουν κουκιά ή πατάτες ή φρεσκοβλάσταρα από τα χόρτα της εποχής.
Η Εσθήρ προβληματίστηκε.
Είχε πλήρη συναίσθηση ότι παράδοση ήταν πλέον θέμα marketing… όπου όλα τα μελλούμενα φαγητά του 7βδόμαδου θα προσφέρονταν στο τραπέζι μίας μέρας.
Και δεν θα απλωθούν σε μια κουβέρτα στην εξοχή (ανάμεσα στα χωράφια, τα δάση είτε την αμμουδιά) τα λιτά τουρσιά, τα μαρουλόφυλλα, τα κρεμμυδόπουλα και τα σκορδόπουλα, ούτε ο αλατισμένος λευκός/γκρίζος ταραμάς από 100% αυγά μπακαλιάρου ή κυπρίνου, που την επόμενη θα γινόταν η ταραμοσαλάτα με μπόλικο ελαιόλαδο.
Ακολούθησε τα μονοπάτια της γιαγιάς…
Πήγε στο ίδιο μπακάλικο, του κυρ Κωστάκη στην οδό Πατρών, που ακόμα θυμάται τη γιαγιά Γαλάτεια από τα ’60ς
Πλέον το διευθύνει ο γιος του ο Σπυράκος.
Ο πάγκος είχε στηθεί, με τα παραδοσιακά αλάδωτα σαρακοστιανά…
Η Εσθήρ έφυγε πανευτυχής με μια κονσέρβα καλαμαράκια Portiola (κλασσική αξία), τουρσιά, χαλβά…
Και με τη λαγάνα, κομμένη με τα χέρια απολαμβάνει την πρώτη μέρα της Σαρακοστής…
*Από το βιβλίο “Μικροϊστορίες της… στιγμής” της Έστας Παπαγεωργίου από τις εκδόσεις Χάρτινοι Ήρωες
