Γράφει η Αστάθεια
Χθες βράδυ μου έστειλαν μια είδηση, για να γράψω σχετικό θέμα στο proini.news. Έτσι ξαφνικά έμαθα ότι από 40 χρόνια φίλος μου Θανάσης Κεφάλας “έφυγε” από την ζωή. Το άρθρο/είδηση δεν γράφτηκε ποτέ. Δεν μπόρεσα στην ταραχή μου. Σοκαρισμένη ακόμα με το δάκρυ να ρέει…
Αχ ρε Θανάση…
Το πάλεψες πολύ…
Με τον Θανάση γνωριστήκαμε το 1985, μέσω του φίλου Στάθη (χάθηκε άδικα στη φωτιά του σπιτιού του) από την Ανδραβίδα. Αγόρασα το αυτοκίνητο του Στάθη – ένα Peugeot 403 του 1960 (οι σινεφίλ θα το χετε δει στο “Cleo from 5 to 7” της Agnès Varda).
Τότε ξεκίνησαν οι βόλτες στον κάμπο, με κέντρο τα Λεχαινά. Όταν δρούσε η ισχυρή πολιτιστική ομάδα “Φράγμα”. Έτσι γνωριστήκαμε με τον Θανάση. Πολλά τα κοινά ενδιαφέροντα μας. Για τον πολιτισμό… την οικολογία… τα κοινωνικά δικαιώματα…
Με το Θανάση παρέα πήγαμε στο cine – Άστρον κι έμαθα την κινηματογραφία του Krzysztof Zanussi και στην κουβέντα στο καφενείο μετά γνώρισα και τον Διονύση Κράγκαρη.
Μια έκδοση της ομάδας-δεν έχω το κουράγιο να πάω να ψάξω στις βιβλιοθήκες-για τα παραδοσιακά σπίτια των Λεχαινών, που είχαν κοινά χαραχτηριστικά δόμησης στην Αχαιοήλιδα, αποτέλεσαν πηγή στην Πτυχιακή μου Εργασία.
Ένα Σάββατο μεσημέρι, σε καφενείο της Πλατείας των Λεχαινών μου σύστησε το ζωγράφο Γιάννη Δημάκη. Πήγαμε σπίτι του να μου δείξει τα έργα του και…”χάθηκα”. Μετά πήγαμε στις καλύβες των ψαράδων στο Κοτύχι. Το κάναμε συχνά μέχρις που μια μέρα ο Θανάσης μου έστειλε μήνυμα ότι και ο Γιάννης “έφυγε”.
Τρέξαμε και για πολιτικά θέματα… Είχε συγκροτημένη/συγκριτική σκέψη και διαύγεια.
Τελευταία φορά τον συνάντησα πέρσι, στο αποκάτω τετράγωνο. Πήγαινε να πάρει τα αποτελέσματα από γειτονικό διαγνωστικό εργαστήριο. Αγκαλιαστήκαμε με δάκρυα χαρμολύπης. Ρώτησα για τη Μαρία και τα παιδιά. Και θυμήθηκα κάτι, που όταν του το είπα γελάσαμε πολύ.
Ένα βράδυ, μετά το φαγητό στα Λεχαινά, η Μαρία είχε την ιδέα να πάμε σε μπουζουκτσίδικο (;;;) στην Αμαλιάδα… Και πήγαμε…
Δεν πάω σε μπουζουκτσίδικα, αλλά ρε Θανάση μου, λες να ξανασυναντηθούμε εκεί;;;;
Συλλυπούμαι…
