Γράφει η Αστάθεια
Από την παιδική μου ηλικία μέχρι την πρώιμη νεότητα βίωσα έντονο bullying είτε στο σχολείο είτε στις παρέες ως “η κόρη του καμπούρη”. Μ έλεγαν καμπούρακι και κάποιες φορές έκλαψα.
Ναι! ο πατέρας μου είχε κύφωση-δεν φόρεσε τον “κηδεμόνα” για να πηγαίνει-επί κατοχής- με το ποδήλατο-πάνω στις γραμμές του τραίνου-μέχρι την Καλαμάτα και να κουβαλάει τα “καρελάκια” να καπνίζει ο κόσμος στην Ηλεία.
Μεγάλωσα σε οικογένεια με πολύ αγάπη.
Όμως ο πατέρας μου ήταν ο ήρωας μου και κάποια στιγμή απαγόρευσα σ’ όλους να τον λοιδορούν. Αν δεν ήταν αυτός δεν θα είχα λατρέψει τα μαθηματικά και την οργανική χημεία, δεν θα είχα μάθει οικονομικά και μηχανολογία εμπειρικά σε κινητήρες αυτοκινήτων, δεν θα οδηγούσα μηχανές ούτε θα είχα λατρέψει να ταξιδεύω.
Με μύησε και στο ρεμπέτικο-λόγω της φιλίας του με τη Μαρίκα Νίνου, με έμαθε να χορεύω αργεντίνικο τάνγκο και να στροβιλιζόμαστε με Σοστακόβιτς.
Μ έβαλε στο δωματιάκι προβολής του παλιού σινεμά “Πάνθεον”-που το χε ξαδερφός του και γοητεύτηκα από το μπομπίνες του σελιλόιντ.
Δεν διάβαζε πολύ αλλά μ έφερνε βιβλία πάντα από την Αθήνα. Ήμουν 10 χρονών όταν μου χάρισε τα άπαντα του Παπαδιαμάντη.
Αγαπούσε τη ζωή και μου το μετέδωσε…
Λίγα είπα για τον μπαμπά μου αλλά το βασικότερο: Μ έμαθε να αντιστέκομαι στο bullying με ευγένεια και αξιοπρεπεια.
Αντισταθμείστε την διαφορετικότηκα!
Αποδεχθείτε την!
Μην πτοείσθε… Πάρτε δύναμη!
(Οι άλλοι θα δακρύσουν στο τέλος)
