Γράφει η Ναντίνα Σπηλιοπούλου*
Δεν είχα την τύχη να γνωρίσω από κοντά την κυρία Μπέτυ Βαλάση, όταν ήμουν μαθήτρια στη δραματική σχολή. Να νιώσω την αύρα της. Τη γοητεία της.
Ήμουν 11 χρόνων όταν έπιασα για πρώτη φορά στα χέρια μου τη «Λωξάντρα» της Μαρίας Ιορδανίδου. Παιδί των ’90s, δεν πρόλαβα να τη δω να ζωντανεύει τον χαρακτήρα στη μικρή οθόνη, την εποχή που προβαλλόταν η σειρά. Την απόλαυσα, όμως, στις άπειρες επαναλήψεις της από τότε στην ΕΡΤ.
Φάρος και οδηγός μου σε όλο το φάσμα της ζωής μου, η «Λωξάντρα» της Μαρίας Ιορδανίδου δεν θα μπορούσε να ερμηνευτεί καλύτερα από καμία άλλη Ελληνίδα ηθοποιό. Τόσο πιστά, τόσο παραστατικά και ζωντανά. Μεγαλοπρεπής και αρχοντογυναίκα, όπως φάνταζε μέσα από τα ασπρόμαυρα πλάνα του Γρηγόρη Γρηγορίου.
Και κάπου εκεί, στα 20 μου, την ξαναείδα στη μεγάλη οθόνη, στη λέσχη κινηματογράφου του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, σε μια συγκλονιστική ερμηνεία στην ταινία «1922» του Νίκου Κούνδουρου. Στον ρόλο της τραγικής, χαροκαμένης μάνας της Ελεονώρας Σταθοπούλου, έδωσε μια ερμηνεία που συγκλονίζει. Η σκηνή όπου κουβαλά τη νεκρή κόρη της στους ώμους της έχει μείνει σφραγισμένη στην ιστορία του νέου ελληνικού κινηματογράφου.
Πόλη και Σμύρνη. Δύο αντίστοιχοι ρόλοι για δύο αντίστοιχες χαμένες πατρίδες. Είχε, άλλωστε, ιδιαίτερο συναισθηματικό δέσιμο με αυτές. Γεννημένη στη Θεσσαλονίκη από Μικρασιάτες πρόσφυγες γονείς, η Μπέτυ Βαλάση υπήρξε μια δυναμική κυρία, μια αρχόντισσα του ελληνικού θεάτρου. Πληθωρική, γενναιόδωρη, αγωνίστρια, σύντροφος για χρόνια του αξέχαστου Τίτου Βανδή, έφυγε από κοντά μας στις 15 Οκτωβρίου, σε ηλικία 88 ετών, για το αιώνιο ταξίδι.
Κυρία Μπέτυ Βαλάση, καληνύχτα.
Στο ουράνιο στερέωμα, παρέα με τις φουφούδες και τα καζάνια σου, ο Ταρνάνας θα σου ψήνει καφέ κι εσύ θα λες: «Γιατί εκείνο έτσι είναι».
*Η Ναντίνα Σπηλιοπούλου είναι ιστορικός – αρχαιολόγος, απόφοιτος του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων
