Για ακόμη μία φορά, ο κτηνοτρόφος βιώνει την ανασφάλεια, τον φόβο και την αβεβαιότητα. Η ανακοίνωση ορολογικών ελέγχων στα κοπάδια, έπειτα από δύο χρόνια διαχείρισης της ευλογιάς των αιγοπροβάτων, γεννά εύλογα ερωτήματα, στα οποία οι αρμόδιοι οφείλουν να απαντήσουν με σαφήνεια, υπευθυνότητα και παρρησία.

Ποιος είναι ο σκοπός αυτών των ελέγχων; Γιατί πραγματοποιούνται τώρα; Ποια θα είναι η διαχείριση των ευρημάτων, εάν εντοπιστούν αντισώματα; Τι προβλέπεται για το ζωικό κεφάλαιο και ποια είναι η ευθύνη απέναντι στους κτηνοτρόφους;

Η έλλειψη σαφών απαντήσεων εντείνει την αγωνία ανθρώπων που βλέπουν τον κόπο μιας ολόκληρης ζωής να απειλείται.

Έπειτα από δύο χρόνια εφαρμογής μέτρων βιοασφάλειας, περιορισμών και θανατώσεων, είναι αναγκαίο να αξιολογηθεί η αποτελεσματικότητά τους και να αναζητηθούν σύγχρονες, επιστημονικά τεκμηριωμένες λύσεις.

Ζητάμε διαφάνεια, υπεύθυνη ενημέρωση και σαφείς απαντήσεις. Λέμε όχι σε θανατώσεις ζώων!

Αυτό δεν είναι λύση, δεν είναι εκρίζωση της νόσου είναι ταφόπλακα στον κτηνοτρόφο!

Η αντιμετώπιση της νόσου δεν μπορεί να εξαντλείται στην απώλεια του ζωικού κεφαλαίου και στην οικονομική εξόντωση των κτηνοτρόφων. Απαιτεί ολοκληρωμένο σχεδιασμό, αποτελεσματικά μέτρα πρόληψης, ουσιαστική στήριξη και συγκεκριμένο σχέδιο ανασυγκρότησης της κτηνοτροφίας.

Ως Πρόεδρος της Κοινότητας Μέλισσας μιας αγροτικής περιοχής, δεν μπορώ να παραμένω απλός παρατηρητής. Βλέπω τη γη να ερημώνει, τους στάβλους να αδειάζουν, τους βοσκότοπους να εγκαταλείπονται και τους ανθρώπους της παραγωγής να χάνουν την προοπτική τους.

Όταν κλείνει μια κτηνοτροφική μονάδα, δεν χάνεται μόνο το εισόδημα μιας οικογένειας. Πλήττεται ολόκληρη η τοπική οικονομία, δοκιμάζονται δεκάδες επαγγέλματα που συνδέονται με την πρωτογενή παραγωγή και αποδυναμώνεται ο κοινωνικός ιστός των χωριών μας.

Μαζί με την κτηνοτροφία κινδυνεύουν η γεωργία, η διατροφική μας παράδοση, η ποιότητα των τοπικών προϊόντων και η δυνατότητα της χώρας να διατηρεί μια ισχυρή παραγωγική βάση. Τα χωριά ερημώνουν, η γη εγκαταλείπεται και οι άνθρωποι αναγκάζονται να αναζητήσουν αλλού το μέλλον τους…

Στην εποχή της επιστημονικής προόδου, και της τεχνητής νοημοσύνης οφείλουμε να αξιοποιούμε κάθε διαθέσιμο εργαλείο για την αντιμετώπιση των προβλημάτων. Είναι εύλογο να αναρωτηθούμε: υπάρχουν πράγματι αδιέξοδα ή διαιωνίζονται όταν απουσιάζουν ο έγκαιρος σχεδιασμός, η ενημέρωση και η ουσιαστική στήριξη;

Η ύπαιθρος δεν είναι απλώς ένας γεωγραφικός χώρος στο χάρτη, ούτε ένα μελλοντικό τουριστικό θέρετρο. Είναι οι άνθρωποί της, η ιστορία τους, ο μόχθος τους και η παραγωγή τους. Είναι η ζωντανή συνέχεια του τόπου μας.

Η γη είναι η ρίζα μας. Η παραγωγή είναι ζωή. Η κτηνοτροφία είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής υπαίθρου.

Γι’ αυτό απαιτούνται άμεσα σαφείς αποφάσεις, δίκαιες αποζημιώσεις, ουσιαστικά μέτρα στήριξης και ένα ολοκληρωμένο σχέδιο που θα διασφαλίζει τη βιωσιμότητα της κτηνοτροφίας και την παραμονή των ανθρώπων στον τόπο τους.

Δεν ζητάμε προνόμια.

Ζητάμε σεβασμό στον κόπο των ανθρώπων, διαφάνεια και το δικαίωμα να συνεχίσουν να παράγουν.

Ως Πρόεδρος Κοινότητας, δεν μπορώ να σιωπώ μπροστά στον εξαναγκασμό εγκατάλειψης της γης και στον αφανισμό του ζωικού κεφαλαίου.

Κρατήστε την ύπαιθρο όρθια. Στηρίξτε τον κτηνοτρόφο. Προστατεύστε την παραγωγή. Δώστε προοπτική στα χωριά μας.

Ας μην επιτρέψουμε η ελληνική ύπαιθρος να μετατραπεί σε ένα απέραντο θέρετρο χωρίς ανθρώπους και παραγωγή, σε μια “απέραντη νεκρόπολη “

Η ύπαιθρος πρέπει να παραμείνει ζωντανή. Γιατί, αν χαθεί η παραγωγή, χάνεται μαζί της ένα πολύτιμο κομμάτι της Ελλάδας.

*Η Αλεξάνδρα Λυκοκανέλλου είναι Πρόεδρος κοινότητας Μέλισσας του Δήμου Ανδραβίδας-Κυλλήνης