Ο «ανθρωπάκος» του Ράιχ είναι ο μέσος πολίτης, αυτός που μορφώνεται, εργάζεται, καταναλώνει, ψηφίζει, αλλά το κάνει χωρίς επίγνωση της δύναμής του, χωρίς αληθινή εμπιστοσύνη στον εαυτό του, χωρίς προσωπική ευθύνη. Είναι εκείνος που εύκολα χειραγωγείται από συνθήματα, αναζητά «σωτήρες», εγκλωβίζεται στον φόβο, και στο τέλος αποδέχεται την αδράνεια ως φυσική κατάσταση.
Στη σημερινή πολιτική πραγματικότητα στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς, βλέπουμε αυτή τη στάση να κυριαρχεί:
- Μια πολιτική σκηνή που συχνά λειτουργεί επικοινωνιακά, όχι ουσιαστικά.
- Ένα κοινό που αποσύρεται, αδιαφορεί, ή εξαντλείται σε διαμαρτυρίες χωρίς συνέχεια.
- Μια νεολαία που μεγαλώνει με ανασφάλεια και δυσπιστία, συχνά αποξενωμένη από κάθε έννοια συλλογικότητας και κοινού σκοπού.
Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο πολιτικό. Είναι πρωτίστως ψυχολογικό και υπαρξιακό. Όπως έγραφε ο Ράιχ, η εξουσία που μας καταπιέζει ζει πρώτα μέσα μας: στον φόβο μας, στη συνήθειά μας να υποτασσόμαστε, στην άρνησή μας να αναλάβουμε ευθύνη.
