Η πρόσφατη εξαγγελία της κυβέρνησης για τη διαγραφή των λεγόμενων «αιωνίων φοιτητών» από τα ελληνικά Πανεπιστήμια προκαλεί δικαιολογημένα έντονες αντιδράσεις στην πανεπιστημιακή κοινότητα και ευρύτερα στην κοινωνία. Την ώρα που χιλιάδες νέοι και νέες παλεύουν με εργασιακές, οικογενειακές και οικονομικές δυσκολίες, η κυβέρνηση αντί να τους στηρίξει επιλέγει να τους τιμωρήσει.
Οι λεγόμενοι, από το καθεστώς Μητσοτάκη και τα ΜΜΕ που το στηρίζουν, «αιώνιοι φοιτητές» δεν είναι τεμπέληδες όπως θέλουν να τους παρουσιάζουν στην κοινή γνώμη. Είναι άνθρωποι που εργάζονται για να ζήσουν, που πιθανόν αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας, που μεγαλώνουν παιδιά ή φροντίζουν συγγενείς τους, γεγονός που τους καθιστά αόρατους για το ισχνότατο σύστημα στήριξης (;) και τους φέρνει αντιμέτωπους με τον κίνδυνο διαγραφής τους από το Πανεπιστήμιο. Οι διαγραφές λοιπόν που θέλει η κυβέρνηση δεν χτυπούν την οκνηρία – χτυπούν την ανάγκη.
Η φοιτητική καθυστέρηση αντιμετωπίζεται ως σύμπτωμα που πρέπει να κατανοηθεί, όχι να κατασταλεί.
